1

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Lagardère SA, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2023) 6429 final z dnia 19 września 2023 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (sprawa M.11184 – Vivendi/Lagardère) (zwanej dalej „decyzją z dnia 19 września 2023 r.”), zmienionej decyzją Komisji C(2023) 7464 final z dnia 27 października 2023 r. (zwaną dalej „decyzją z dnia 27 października 2023 r.”), (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).

2

Skarżąca jest spółką dominującą grupy Lagardère, francuskiej grupy działającej między innymi w sektorze mediów.

3

W dniu 24 października 2022 r. Vivendi SE, spółka dominująca grupy Vivendi, francuskiej grupy o wymiarze międzynarodowym specjalizującej się w mediach i rozrywce, obecnej na różnych rynkach za pośrednictwem swoich spółek zależnych, zgłosiła Komisji Europejskiej koncentrację polegającą na przejęciu wyłącznej kontroli nad Lagardère SA.

4

Decyzją z dnia 9 czerwca 2023 r. Komisja zezwoliła na planowaną koncentrację pod warunkiem wywiązania się ze zobowiązań do zbycia całej działalności Vivendi w sektorze wydawnictwa książek (zgrupowanych w Editis, spółce zależnej Vivendi) i czasopisma Gala.

5

Pismem z dnia 25 lipca 2023 r. skarżąca została poinformowana przez Komisję o wszczęciu formalnego dochodzenia dotyczącego potencjalnego przedwczesnego wprowadzenia w życie koncentracji.

6

W ramach formalnego dochodzenia w sprawie potencjalnego przedwczesnego wprowadzenia w życie koncentracji decyzją z dnia 19 września 2023 r. Komisja skierowała do skarżącej żądanie udzielenia informacji na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004, L 24, s. 1), z terminem upływającym w dniu 27 października 2023 r.

7

Decyzja z dnia 19 września 2023 r. zawiera załącznik.

8

W motywach 2 i 6 decyzji z dnia 19 września 2023 r. wyjaśniono, że jej celem jest uzyskanie informacji umożliwiających Komisji ocenę, czy Vivendi wywierała na Lagardère decydujący wpływ, który mógł stanowić naruszenie obowiązków zgłoszenia i zawieszenia oraz nieprzestrzeganie zobowiązań, z naruszeniem przepisów art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004.

9

W motywie 7 decyzji z dnia 19 września 2023 r. wyjaśniono, że żądane dokumenty i korespondencja mają zasadnicze znaczenie dla umożliwienia Komisji zbadania, czy interwencję, lub konsultację, lub udział Vivendi w pewnych decyzjach podjętych przez Lagardère można uznać za wywieranie przez Vivendi decydującego wpływu w sposób opisany w motywie 6 tej decyzji. W szczególności wskazano, że wspomniane dokumenty i korespondencja dotyczą wdrażania synergii operacyjnych, takich jak wspólne programy podmiotów audiowizualnych Vivendi i Lagardère, ustalanie ramówki stacji radiowej Europe 1 należącej do grupy Lagardère, powołania i odwołania dziennikarzy w publikacjach grupy Lagardère, wybory redakcyjne czasopism grupy Lagardère, na które mogły mieć wpływ kierownictwo Vivendi lub jej głównego akcjonariusza – grupy Bolloré, a także przeniesienie podmiotów należących do grupy Vivendi do lokali należących do Lagardère. Wyjaśniono, że dotyczą one również strategicznych decyzji podejmowanych przez grupę wydawniczą Hachette (należącą do Lagardère, w których Vivendi mogła odgrywać rolę, którą można by uznać za wywieranie decydującego wpływu, takich jak rezygnacja ze sporów przeciwko spółce zależnej Vivendi lub niezłożenie oferty przejęcia amerykańskiego wydawnictwa Simon & Schuster), jak również warunków powołania niektórych członków, znanych z powiązań z grupą Bolloré, do zarządu Lagardère.

10

W motywie 8 decyzji z dnia 19 września 2023 r. przedstawiono powody, dla których Komisja uznała, że jedynie decyzja wydana na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 pozwala zagwarantować, że skarżąca dostarczy wszystkie dokumenty spełniające kryteria określone przez nią w tej decyzji.

11

W motywach 9 i 10 decyzji z dnia 19 września 2023 r. wskazano konsekwencje, jakie poniesie skarżąca w przypadku przedstawienia nieprawidłowych, niekompletnych, wprowadzających w błąd lub przekazanych po terminie informacji.

12

Zgodnie z art. 1 decyzji z dnia 19 września 2023 r. skarżąca, jako adresat tej decyzji, powinna jak najszybciej, a w każdym razie najpóźniej do dnia 27 października 2023 r., dostarczyć informacje, o których mowa w załączniku do tej decyzji.

13

Punkt I załącznika do decyzji z dnia 19 września 2023 r. zawiera definicje ogólne, w tym definicję „rozpatrywanego okresu”, a mianowicie okresu od 1 stycznia 2020 r. do 19 września 2023 r., oraz definicję „dokumentu”. Wynika z niej, że:

„Pojęcie »dokumentu(-ów)« oznacza: wszystkie pliki informatyczne znajdujące się w posiadaniu lub pod kontrolą Lagardère i zawierające, bez ograniczeń, następujące elementy:

14

W pkt II załącznika do decyzji z dnia 19 września 2023 r. zdefiniowano również „wskazane osoby” jako mianowicie piętnaście osób wskazanych imiennie, „jak również wszystkie osoby, które je poprzedzały lub zastąpiły [na wszystkich] różnych stanowiskach, jakie zajmowały w [r]ozpatrywanym okresie” (zwane dalej „wskazanymi osobami”).

15

W pkt III załącznika do decyzji z dnia 19 września 2023 r. wezwano skarżącą do dostarczenia w szczególności wszystkich dokumentów wymienionych między niektórymi ze wskazanych osób oraz wszystkich dokumentów wysłanych lub otrzymanych przez te osoby, które dotyczą określonych tematów lub zawierają co najmniej jedno z haseł wyszukiwania wymienionych w pkt VII załącznika do tej decyzji.

16

W pkt IV, V i VI załącznika do decyzji z dnia 19 września 2023 r. wyjaśniono, w jaki sposób skarżąca powinna dostarczyć żądane dokumenty, określono treść sprawozdania towarzyszącego oraz wymogi dotyczące oświadczeń o kompletności odpowiedzi. W pkt IV sprecyzowano w szczególności procedurę, jaką należy zastosować w celu wystąpienia, w odniesieniu do niektórych dokumentów, o ochronę poufności wymiany informacji między adwokatem a klientem i wrażliwych danych osobowych w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1). Wyjaśniono, że dokumenty zawierające takie dane wrażliwe muszą być dostarczone w zaszyfrowanej formie i oddzielnie oraz zidentyfikowane jako „wrażliwe dane osobowe”.

17

Punkt VII załącznika do decyzji z dnia 19 września 2023 r. wymienia hasła wyszukiwania i zawiera instrukcje dotyczące ich stosowania.

18

Decyzją z dnia 27 października 2023 r. Komisja przedłużyła termin pierwotnie wyznaczony w decyzji z dnia 19 września 2023 r. do dnia 1 grudnia 2023 r.

19

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 27 listopada 2023 r. skarżąca wniosła skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, czyli decyzji z dnia 19 września 2023 r., zmienionej decyzją z dnia 27 października 2023 r.

20

Pismem z dnia 6 grudnia 2023 r. (zwanym dalej „pismem z dnia 6 grudnia 2023 r.”) dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji wskazał, że wszelkie dokumenty dotyczące ochrony wrażliwych danych osobowych lub źródeł dziennikarskich będą objęte gwarancjami na podstawie odpowiednich przepisów i orzecznictwa, oraz szczegółowo określił te gwarancje proceduralne.

21

W dniu 24 stycznia 2024 r. Komisja przyjęła decyzję C(2024) 572 final dotyczącą postępowania na podstawie art. 11 ust. 3 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 (sprawa M.11184 – Vivendi/Lagardère (zwaną dalej „decyzją z dnia 24 stycznia 2024 r.”).

22

Na mocy art. 1 decyzji z dnia 24 stycznia 2024 r. termin wyznaczony na dzień 1 grudnia 2023 r. w art. 2 decyzji z dnia 27 października 2023 r. został przedłużony do dnia 7 lutego 2024 r.

23

Na mocy art. 2 decyzji z dnia 24 stycznia 2024 r., na podstawie art. 15 rozporządzenia nr 139/2004, na skarżącą nałożono okresową karę pieniężną nieprzekraczającą 5 % jej średniego dziennego obrotu za każdy dzień opóźnienia, począwszy od pierwszego dnia roboczego następującego po dacie określonej w art. 1 tej decyzji.

24

Ponadto w decyzji z dnia 24 stycznia 2024 r. powtórzono gwarancje proceduralne dotyczące ochrony wrażliwych danych osobowych i ochrony źródeł dziennikarskich określone w piśmie z dnia 6 grudnia 2023 r.

25

Jeżeli chodzi o dane osobowe, w motywie 14 lit. a) decyzji z dnia 24 stycznia 2024 r. wyjaśniono, że dokumenty objęte zakresem zaskarżonej decyzji, które nie mają związku z działalnością handlową skarżącej i które zawierają wrażliwe dane osobowe w rozumieniu art. 9 rozporządzenia 2016/679 i art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu tych danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39), mogą zostać umieszczone w wirtualnym pokoju danych, o którym mowa w pkt 2 sentencji postanowienia z dnia 29 października 2020 r., Facebook Ireland/Komisja (T‑451/20 R, niepublikowanego, EU:T:2020:515), i postanowienia z dnia 29 października 2020 r., Facebook Ireland/Komisja (T‑452/20 R, niepublikowanego, EU:T:2020:516), aby umożliwić Komisji sprawdzenie, czy nie mają one znaczenia dla prowadzonego przez nią dochodzenia.

26

Co się tyczy ochrony źródeł dziennikarskich, w motywie 14 lit. b) decyzji z dnia 24 stycznia 2024 r. uściślono, że osoby wskazane w zaskarżonej decyzji, które posiadają legitymację prasową, będą mogły dokonać przeglądu dokumentów spełniających kryteria określone w zaskarżonej decyzji, zidentyfikować informacje objęte taką ochroną i dostarczyć okrojoną wersję uniemożliwiającą identyfikację źródeł dziennikarskich lub, w braku takiej możliwości, wycofać przedłożenie dokumentu, jeżeli nie jest możliwe dostarczenie wersji jawnej. Przewidziano również, że do skarżącej będzie należało dostarczenie pozostałych dokumentów, a także tabeli podsumowującej szczegółowo charakter usuniętych informacji lub dokumenty wycofane z materiału dowodowego.

27

Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 28 listopada 2023 r. skarżąca złożyła wniosek w przedmiocie środków tymczasowych mający na celu, po pierwsze, zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji, a po drugie, tytułem środka zabezpieczającego, jeżeli prezes Sądu uznałby to za konieczne, nakazanie jej przechowania wszystkich dokumentów wskazanych osób, które to dokumenty mogłyby mieć znaczenie dla dochodzenia Komisji.

28

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2023 r., Lagardère/Komisja (T‑1119/23 R, niepublikowanym), wykonanie zaskarżonej decyzji zostało zawieszone do czasu wydania postanowienia kończącego postępowanie w sprawie T‑1119/23 R, bez uszczerbku dla ciążącego na skarżącej obowiązku dalszego zbierania informacji i przechowywania na nośniku elektronicznym wszystkich dokumentów, których dotyczy zaskarżona decyzja, mogących mieć znaczenie dla dochodzenia Komisji.

29

Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2024 r., Lagardère/Komisja (T‑1119/23 R, niepublikowanym, EU:T:2024:16), prezes Sądu oddalił wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, a postanowienie z dnia 29 listopada 2023 r., Lagardère/Komisja (T‑1119/23 R, niepublikowane), zostało uchylone.

30

Postanowieniem z dnia 6 lutego 2024 r., Lagardère/Komisja [C‑89/24 P(R)-R, EU:C:2024:120], wiceprezes Trybunału zarządził zawieszenie nałożonego na skarżącą w zaskarżonej decyzji obowiązku zbierania i przekazywania Komisji dokumentów zawartych w prywatnych lub osobistych skrzynkach poczty elektronicznej oraz w prywatnych lub osobistych urządzeniach mobilnych niektórych jej pracowników i osób uprawnionych do jej reprezentowania do czasu wydania postanowienia, które nastąpi najwcześniej między postanowieniem kończącym niniejsze postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego a postanowieniem rozstrzygającym w przedmiocie odwołania w sprawie C‑89/24 P(R), bez uszczerbku dla ciążącego na skarżącej obowiązku przechowywania wszystkich tych dokumentów.

31

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2024 r., Lagardère/Komisja [C‑89/24 P(R), EU:C:2024:312], wiceprezes Trybunału uchylił postanowienie z dnia 19 stycznia 2024 r., Lagardère/Komisja (T‑1119/23 R, niepublikowane, EU:T:2024:16) i przekazał sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia w przedmiocie przesłanki dotyczącej fumus boni iuris oraz dokonania, w razie potrzeby, wyważenia wchodzących w grę interesów. Wniosek skarżącej o zawieszenie nałożonego na nią w zaskarżonej decyzji, zmienionej decyzją z dnia 24 stycznia 2024 r., obowiązku zbierania i przekazywania Komisji dokumentów zawartych w prywatnych lub osobistych skrzynkach poczty elektronicznej oraz w prywatnych lub osobistych urządzeniach mobilnych niektórych jej pracowników i osób uprawnionych do jej reprezentowania do czasu ponownego rozpoznania przez prezesa Sądu wniosku o zastosowanie środków tymczasowych w sprawie T‑1119/23 R lub, w jego braku, do czasu wydania przez Sąd orzeczenia w przedmiocie skargi w sprawie T‑1119/23, został oddalony.

32

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2024 r., Lagardère/Komisja (T‑1119/23 R‑RENV, niepublikowanym, EU:T:2024:382) wiceprezes Sądu, po pierwsze, umorzył postępowanie w sprawie wniosku w przedmiocie środka tymczasowego w zakresie, w jakim dotyczył on dokumentów przekazanych Komisji w dniu 30 stycznia 2024 r., po drugie, zawiesił wykonanie zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczył on dokumentów, które nie zostały przekazane Komisji w dniu 30 stycznia 2024 r., oraz po trzecie, nakazał skarżącej zwrócenie się do osób wskazanych w zaskarżonej decyzji o podjęcie wszelkich stosownych środków w celu zapewnienia przechowywania, w formacie gwarantującym ich integralność i niezmienność, dokumentów, o których mowa w załączniku do tej decyzji, które nie zostały jeszcze przekazane Komisji. W pozostałym zakresie wniosek w przedmiocie środków tymczasowych został oddalony.

33

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 12 lipca 2024 r. skarżąca złożyła wniosek w przedmiocie środków tymczasowych, zmierzający, tytułem głównym, do nakazania zapieczętowania wszystkich dokumentów i ewentualnych kopii dokumentów, które skarżąca przekazała Komisji w dniu 30 stycznia 2024 r., tak aby Komisja lub jakakolwiek inna osoba trzecia nie miała do nich wglądu do czasu ogłoszenia wyroku Sądu rozstrzygającego w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 września 2023 r., zmienionej decyzją z dnia 27 października 2023 r. i decyzją z dnia 24 stycznia 2024 r. oraz, tytułem żądania ewentualnego, do nakazania takiego zapieczętowania do czasu, gdy skarżąca będzie mogła dokonać w rozsądnym i wystarczającym terminie identyfikacji i usunięcia wszystkich dokumentów, które mogłyby dotyczyć życia prywatnego osób wskazanych w zaskarżonej decyzji, a w każdym razie – nakazanie Komisji, z wyprzedzeniem i przed przedstawieniem przez nią uwag, zawieszenia wszelkiego dostępu jej pracowników i urzędników do dokumentów, które skarżąca przekazała Komisji w dniu 30 stycznia 2024 r., do dnia wydania postanowienia kończącego postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych.

34

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2024 r., Lagardère/Komisja (T‑1119/23 RIII, niepublikowanym), nakazano Komisji zawieszenie dostępu jej urzędników i pracowników do dokumentów przekazanych jej przez skarżącą w dniu 30 stycznia 2024 r. do dnia wydania postanowienia kończącego postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych.

35

Postanowieniem z dnia 13 września 2024 r., Lagardère/Komisja (T‑1119/23 RIII, niepublikowanym, EU:T:2024:624), wniosek o zastosowanie środków tymczasowych został odrzucony jako niedopuszczalny, a postanowienie z dnia 15 lipca 2024 r., Lagardère/Komisja (T‑1119/23 RIII, niepublikowane), zostało uchylone.

36

Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 22 sierpnia 2024 r. wnosząca odwołanie wniosła odwołanie w przedmiocie środka tymczasowego mające na celu częściowe uchylenie postanowienia z dnia 13 czerwca 2024 r., Lagardère/Komisja (T‑1119/23 R-RENV, niepublikowanego, EU:T:2024:382).

37

Postanowieniem z dnia 21 października 2024 r., Lagardère/Komisja [C‑569/24 P(R), niepublikowanym, EU:C:2024:945], wiceprezes Trybunału zarządził wykreślenie tej sprawy z rejestru Trybunału.

38

Skarżąca wnosi do Sądu o:

39

Skarżąca wyjaśniła na rozprawie, że wbrew temu, co wynika z repliki, nie wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 stycznia 2024 r.

40

Komisja wnosi do Sądu o:

41

Na poparcie skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów, z których pierwszy dotyczy nadużycia władzy oraz naruszenia zasady „impossibilium nulla obligatio est”, drugi – braku uzasadnienia, trzeci – naruszenia prawa podstawowego do poszanowania życia prywatnego i tajemnicy korespondencji, zagwarantowanego w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) oraz art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”), czwarty – naruszenia zasady wolności prasy zagwarantowanej w art. 11 Karty i art. 10 EKPC, piąty – naruszenia zasady pewności prawa, a szósty – naruszenia zasad proporcjonalności i ochrony przed arbitralnymi ingerencjami władzy publicznej w sferę działalności prywatnej.

42

W pierwszej kolejności należy zbadać zarzut drugi, dotyczący braku uzasadnienia.

43

W niniejszym zarzucie, składającym się z dwóch części, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia spoczywający na niej na mocy art. 296 TFUE i art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004. Po pierwsze, Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób tego, że postanowiła skorzystać z decyzji wydanej na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004. Po drugie, zaskarżona decyzja nie pozwala skarżącej zrozumieć, dlaczego niektóre informacje są niezbędne do celów dochodzenia prowadzonego przez Komisję.

44

Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie aktów wydawanych przez instytucje Unii Europejskiej, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno być dostosowane do charakteru danego aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny tok rozumowania instytucji, która wydała akt, tak aby umożliwić zainteresowanym zaznajomienie się z podstawą rozstrzygnięcia, a właściwemu sądowi dokonanie jego kontroli. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w świetle wszystkich okoliczności danego przypadku, w szczególności treści aktu, charakteru podniesionych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu wyjaśnień mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których akt ten dotyczy w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. Nie jest wymagane, aby uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 296 TFUE, winna nie tylko opierać się na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulujących daną dziedzinę (zob. wyrok z dnia 10 marca 2016 r., HeidelbergCement/Komisja, C‑247/14 P, EU:C:2016:149, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo).

45

W szczególności w odniesieniu do uzasadnienia decyzji w sprawie żądania informacji należy przypomnieć, że art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 definiuje jego zasadnicze elementy (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 marca 2016 r., HeidelbergCement/Komisja, C‑247/14 P, EU:C:2016:149, pkt 17).

46

Artykuł 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 przewiduje bowiem, że Komisja „podaje podstawę prawną i cel wniosku, wskazuje na wymagane informacje oraz określa terminy, w ciągu których informacja musi być dostarczona”. Przepis ten uściśla ponadto, że Komisja „wskazuje również kary pieniężne przewidziane w art. 14 [rozporządzenia nr 139/2004]”, „wskazuje lub nakłada kary pieniężne przewidziane w art. 15 [tego rozporządzenia]” i „wskazuje także prawo do poddania decyzji kontroli Trybunału Sprawiedliwości”.

47

Na wstępie należy przypomnieć, że wszystkim wersjom językowym danego aktu Unii należy zasadniczo przypisać tę samą wartość. W celu zachowania jednolitości wykładni prawa Unii należy w związku z tym, w przypadku rozbieżności między tymi wersjami, interpretować dany przepis z uwzględnieniem ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego stanowi on część. Sformułowanie użyte w jednej z wersji językowych aktu nie może służyć za jedyną podstawę jego wykładni ani też nie można mu przypisywać pierwszeństwa w stosunku do innych wersji językowych. Takie podejście byłoby bowiem niezgodne z wymogiem jednolitego stosowania prawa Unii (zob. wyrok z dnia 20 lutego 2018 r., Belgia/Komisja, C‑16/16 P, EU:C:2018:79, pkt 49, 50 i przytoczone tam orzecznictwo).

48

W niniejszym przypadku należy uściślić, że we francuskiej wersji językowej art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 przewiduje, iż w żądaniu udzielenia informacji w drodze decyzji Komisja wskazuje podstawę prawną i „przedmiot” [fr. objet] tego żądania. Natomiast w innych wersjach językowych tego przepisu posłużono się terminami odpowiadającymi pojęciu „celu” [fr. but], jak na przykład w wersjach angielskiej, niemieckiej, niderlandzkiej, włoskiej, greckiej i chorwackiej, w których użyto, odpowiednio, terminów „purpose”, „Zweck”, „doel”, „scopo”, „σκοπό” i „svrhu”, z wyjątkiem wersji hiszpańskiej, w której użyto terminu „objeto”. Z terminów użytych w innych wersjach językowych wynika zatem, biorąc pod uwagę kontekst tego przepisu i cel, jaki przyświeca omawianemu rozporządzeniu, że w art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 prawodawca chciał odnieść się do pojęcia „celu” [fr. but] zawartego w art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 i w art. 18 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w [art. 101 i 102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w orzecznictwie przytoczonym w pkt 50 poniżej.

49

Szczególny obowiązek uzasadnienia stanowi podstawowy wymóg nie tylko dla ukazania uzasadnionego charakteru żądania informacji, lecz również aby wskazać przedsiębiorstwom, których dotyczy postępowanie, zakres ich obowiązku współpracy, respektując równocześnie ich prawo do obrony (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 marca 2016 r., HeidelbergCement/Komisja, C‑247/14 P, EU:C:2016:149, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo).

50

W odniesieniu do obowiązku wskazania „celu żądania” Komisja powinna wskazać w żądaniu przedmiot swojego dochodzenia, a zatem wystarczająco dokładnie określić zarzucane podmiotom naruszenie reguł konkurencji (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 marca 2016 r., HeidelbergCement/Komisja, C‑247/14 P, EU:C:2016:149, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie Komisja nie ma obowiązku przekazania adresatowi decyzji w sprawie żądania informacji wszystkich informacji, jakie posiada na temat domniemanych naruszeń, ani dokonania ścisłej kwalifikacji prawnej tych naruszeń, ma ona jednak obowiązek jasno wskazać podejrzenia, jakie zamierza zweryfikować (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 marca 2016 r., HeidelbergCement/Komisja, C‑247/14 P, EU:C:2016:149, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo).

51

Taki obowiązek tłumaczy się w szczególności poprzez okoliczność, że – jak wynika to z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 – w celu wypełnienia obowiązków wyznaczonych tym rozporządzeniem Komisja może, występując z prostym wnioskiem o udzielenie informacji lub w drodze decyzji, zwrócić się do przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw o dostarczenie „wszelkich koniecznych informacji” (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 marca 2016 r., HeidelbergCement/Komisja, C‑247/14 P, EU:C:2016:149, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo).

52

Wynika z tego, że Komisja ma prawo żądać jedynie przekazania informacji umożliwiających jej zweryfikowanie podejrzeń dotyczących popełnienia naruszeń, które uzasadniają prowadzenie dochodzenia i zostały wskazane w żądaniu informacji (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 marca 2016 r., HeidelbergCement/Komisja, C‑247/14 P, EU:C:2016:149, pkt 23).

53

Tymczasem, ponieważ konieczny charakter informacji należy oceniać w odniesieniu do celu wskazanego w żądaniu udzielenia informacji, cel ten należy wskazać z dostateczną precyzją, w przeciwnym razie niemożliwe byłoby ustalenie, czy informacja jest konieczna, a sąd Unii nie mógłby dokonać kontroli (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 10 marca 2016 r., HeidelbergCement/Komisja, C‑247/14 P, EU:C:2016:149, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo).

54

Wystarczający charakter uzasadnienia decyzji w sprawie żądania informacji zależy zatem od tego, czy podejrzenia popełnienia naruszeń, które Komisja zamierza zweryfikować, zostały określone w sposób wystarczająco jasny (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 marca 2016 r., HeidelbergCement/Komisja, C‑247/14 P, EU:C:2016:149, pkt 25).

55

Przy ocenie zakresu obowiązku uzasadnienia należy również wziąć pod uwagę etap dochodzenia, na którym taka decyzja została wydana, oraz okoliczność, czy Komisja dysponowała już pewnymi informacjami na temat domniemanych naruszeń (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 9 kwietnia 2019 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja, T‑371/17, niepublikowany, EU:T:2019:232, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).

56

To właśnie w świetle tego orzecznictwa należy przeanalizować argumenty skarżącej.

57

Skarżąca twierdzi, że Komisja nie uzasadnia wyboru polegającego na skorzystaniu z decyzji wydanej na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004. Komisja nie uzasadniła swojego twierdzenia, że jedynie taka decyzja pozwoliłaby zagwarantować wyczerpującą odpowiedź, podczas gdy skarżąca współpracowała z Komisją w ramach postępowania wszczętego w ramach kontroli koncentracji i odpowiedziała na pierwsze żądanie Komisji wydane na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004.

58

Zdaniem skarżącej wskazany w zaskarżonej decyzji cel szybkości działania i ryzyko związane z usunięciem dokumentów współpracowników, którzy odeszli z grupy Lagardère, nie uzasadniają skorzystania z żądania udzielenia informacji w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004. Skarżąca wskazała już Komisji, że chociaż nie istnieje wspólna polityka całej grupy Lagardère w zakresie przechowywania danych osób, które odeszły ze stanowiska, większość podmiotów przechowuje je przez okres od trzech miesięcy do roku. Ponadto wszystkie podmioty należące do grupy Lagardère są w stanie wprowadzić taki środek na wniosek, eliminując w ten sposób wszelkie ryzyko związane z nieprzechowywaniem dokumentów.

59

Komisja nie zgadza się z argumentacją skarżącej.

60

Należy przypomnieć, że z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 wynika, iż Komisja ma prawo zażądać informacji „za pośrednictwem prostego wniosku lub decyzji”, przy czym przepis ten nie uzależnia wydania decyzji od złożenia uprzedniego wystosowania prostego wniosku.

61

Żądanie udzielenia informacji w drodze decyzji różni się od prostego wniosku o udzielenie informacji tym, że w przypadku gdy Komisja korzysta z tego pierwszego, możliwe jest nałożenie grzywny lub okresowych kar pieniężnych w celu zmuszenia przedsiębiorstwa do dostarczenia w sposób kompletny i prawidłowy informacji na podstawie, odpowiednio, art. 14 ust. 1 lit. c) i art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 (zob. podobnie wyrok z dnia 4 października 2024 r., thyssenkrupp/Komisja, C‑581/22 P, EU:C:2024:821, pkt 379).

62

W niniejszej sprawie z motywu 8 zaskarżonej decyzji wynika, że w ramach niniejszego postępowania mającego na celu ustalenie naruszenia przepisów rozporządzenia nr 139/2004 Komisja uznała, iż jedynie decyzja wydana na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 pozwala zagwarantować, że skarżąca dostarczy wszystkie dokumenty spełniające kryteria określone w tej decyzji. Zastosowanie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 jest jedyną procedurą przewidzianą w tym rozporządzeniu, która pozwala Komisji na nałożenie na przedsiębiorstwa będące adresatami decyzji obowiązku udzielenia pełnej odpowiedzi pod rygorem nałożenia kar pieniężnych. Ponadto Komisja uznała, że konieczne było podjęcie szybkich działań w celu zapobieżenia sytuacji, w której istotne dokumenty zostałyby usunięte z plików skarżącej, w szczególności w przypadku, gdyby wiadomości były usuwane po upływie określonego terminu i gdyby niektóre dokumenty pochodzące od danego współpracownika nie były zbyt długo przechowywane po jego odejściu. Zdaniem Komisji wybór decyzji wydanej na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 odpowiadał temu celowi szybkości działania.

63

W konsekwencji należy stwierdzić, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 44–46 powyżej zaskarżona decyzja wskazuje w sposób wystarczająco jasny swoją podstawę prawną i przedstawia w sposób wystarczający pod względem prawnym rozumowanie przyjęte przez Komisję w celu wyjaśnienia jej decyzji o skorzystaniu z żądania udzielenia informacji w drodze decyzji, a nie prostego wniosku.

64

Ponadto obowiązek uzasadnienia decyzji stanowi istotny wymóg formalny, który należy odróżnić od kwestii zasadności uzasadnienia, wchodzącej w zakres materialnej zgodności z prawem spornego aktu. Uzasadnienie decyzji polega bowiem na formalnym wskazaniu podstaw, na jakich opiera się ta decyzja. Jeżeli owe podstawy są dotknięte błędami, przekłada się to na materialną zgodność z prawem decyzji, ale już nie na zgodność z prawem jej uzasadnienia, które może być wystarczające, mimo że wskazane w nim podstawy są błędne (zob. wyrok z dnia 10 lipca 2008 r., Bertelsmann i Sony Corporation of America/Impala, C‑413/06 P, EU:C:2008:392, pkt 181 i przytoczone tam orzecznictwo).

65

W związku z tym argumenty skarżącej, zgodnie z którymi skorzystanie z żądania udzielenia informacji w drodze decyzji zamiast prostego wniosku nie jest uzasadnione w niniejszej sprawie, są bezskuteczne w ramach zarzutu opartego na braku uzasadnienia.

66

W zakresie, w jakim skarżąca kwestionuje w rzeczywistości zasadność decyzji Komisji o skorzystaniu z żądania udzielenia informacji w drodze decyzji, należy zauważyć, że powtarza ona zasadniczo argumenty podniesione w ramach części pierwszej zarzutu szóstego, która została zbadana i oddalona w pkt 252–261 poniżej.

67

W konsekwencji należy oddalić część pierwszą zarzutu drugiego.

68

Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niewystarczające w zakresie, w jakim dotyczy ono działalności w sektorze radiowym, a mianowicie działalności stacji radiowych grupy Lagardère, Europe 1, Europe 2 (dawniej Virgin Radio) i RFM. Po drugie, podnosi ona, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala jej zrozumieć powodów, dla których pewne informacje miałyby być niezbędne do celów dochodzenia Komisji. Chodzi o krąg wskazanych osób, wymianę informacji między dwiema z tych osób, datę rozpoczęcia rozpatrywanego okresu, czyli dzień 1 stycznia 2020 r., oraz informacje przechowywane w osobistych urządzeniach i aplikacjach do komunikacji.

69

Komisja nie zgadza się z argumentacją skarżącej.

70

Na wstępie należy przypomnieć, że celem zaskarżonej decyzji określonym w jej motywach 2, 6 i 7 (zob. pkt 8 i 9 powyżej) jest ustalenie istnienia domniemań naruszeń rozporządzenia nr 139/2004, w odniesieniu do których skarżąca nie kwestionuje, że zostały one wystarczająco jasno sprecyzowane w zaskarżonej decyzji.

71

W pierwszej kolejności, jeśli chodzi w szczególności o żądania Komisji dotyczące działalności w sektorze radiowym, z akt sprawy i z pism procesowych Komisji wynika przede wszystkim, że plan nabycia Vivendi dotyczył całej grupy Lagardère, w tym „działu radiowego”. Ponadto skarżąca nie kwestionuje twierdzenia Komisji, zgodnie z którym zakres publicznej oferty przejęcia Lagardère przez Vivendi obejmował również sektor radiowy. Wreszcie w motywie 7 zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że Komisja prowadzi dochodzenie w sprawie „ustalania ramówki stacji radiowej Europe 1” (zob. pkt 9 powyżej).

72

W drugiej kolejności, co się tyczy wskazanych osób, bezsporne jest, że osoby te odgrywały strategiczną rolę w ramach grupy Lagardère i że osoby wymienione w pkt II ust. 4 lit. a) i c) załącznika do zaskarżonej decyzji utrzymywały częste kontakty w różnej formie w kwestii koncentracji i działalności objętej dochodzeniem. Wynika z tego, że Komisja nie miała obowiązku bardziej szczegółowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym względzie.

73

W trzeciej kolejności, jeśli chodzi o początek rozpatrywanego okresu, bezsporne jest również, że pierwsze nabycie przez Vivendi udziałów w kapitale Lagardère miało miejsce w marcu 2020 r. Komisja mogła zatem racjonalnie zakładać, w dniu wydania zaskarżonej decyzji, że informacje począwszy od dnia 1 stycznia 2020 r. mogłyby pomóc jej w ustaleniu istnienia tego naruszenia, w szczególności ze względu na to, że informacje te ułatwiłyby prawidłowe zrozumienie wszystkich zdarzeń i kontekstu, w jakim miały one miejsce. Wynika z tego, że Komisja nie miała obowiązku bardziej szczegółowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym względzie.

74

W czwartej kolejności, co się tyczy osobistych narzędzi komunikacji, skarżąca przyznaje, że w rozpatrywanym okresie niektóre ze wskazanych osób wykorzystywały swoje osobiste urządzenia i aplikacje do komunikacji do celów służbowych. Wynika z tego, że Komisja nie miała obowiązku bardziej szczegółowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym względzie.

75

W świetle okoliczności opisanych w pkt 71–74 powyżej zaskarżona decyzja jest uzasadniona w sposób wystarczający pod względem prawnym, ponieważ jej cel i kontekst pozwalają skarżącej zrozumieć powody, dla których żądane informacje są niezbędne dla dochodzenia Komisji.

76

W konsekwencji należy oddalić część drugą zarzutu drugiego oraz zarzut drugi w całości.

77

Zarzut pierwszy składa się z dwóch części. Po pierwsze, skarżąca twierdzi zasadniczo, że Komisja przekroczyła swoje uprawnienia i ich nadużyła, wydając decyzję o charakterze czysto rozpoznawczym. Po drugie, skarżąca podnosi, że Komisja nie upewniła się co do jej zdolności prawnej i technicznej do zastosowania się do zaskarżonej decyzji. Zważywszy, że skarżąca nie jest w stanie uzyskać dostępu do niektórych danych, których przekazania domaga się Komisja, zaskarżona decyzja narusza zasadę „impossibilium nulla obligatio est”.

78

Komisja nie zgadza się z argumentacją skarżącej.

79

Pojęcie nadużycia władzy odnosi się do sytuacji, w której organ administracyjny użył swoich uprawnień w celu odmiennym niż ten, w którym uprawnienia te zostały mu przyznane. Decyzja jest wadliwa z powodu nadużycia władzy tylko wtedy, gdy obiektywne, istotne i spójne wskazówki pozwalają stwierdzić, że została ona przyjęta w takim odmiennym celu. W przypadku gdy decyzja ma służyć realizacji wielu celów, nawet jeśli obok uzasadnionych motywów decyzji występuje nieuzasadniony motyw, to decyzja nie stanowi z tego względu nadużycia władzy, o ile nie zrezygnowano w niej z osiągnięcia celu głównego (zob. wyrok z dnia 4 lutego 2009 r., Omya/Komisja, T‑145/06, EU:T:2009:27, pkt 99 i przytoczone tam orzecznictwo).

80

Należy zatem zbadać, czy okoliczności, na które powołuje się skarżąca, stanowią obiektywne, istotne i spójne wskazówki wskazujące na to, że zaskarżona decyzja została wydana przez Komisję w celu innym niż cel przewidziany w art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004, a mianowicie, zdaniem skarżącej, w celu nakazania przeprowadzenia „rozpoznawczych poszukiwań” poprzez przeniesienie na skarżącą obowiązku prowadzenia tych „poszukiwań” i określenia parametrów dochodzenia.

81

W tym względzie należy przypomnieć, że rozporządzenie nr 139/2004 nakłada na Komisję obowiązek czuwania nad tym, by każda koncentracja o wymiarze wspólnotowym była zgłaszana i zatwierdzana przed jej wprowadzeniem w życie oraz by zostały spełnione warunki określone w decyzji uznającej koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym.

82

Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 „Komisja w celu wykonania zadań powierzonych jej w [tym] rozporządzeniu może za pośrednictwem prostego wniosku lub decyzji uzyskać wszystkie konieczne informacje […] od osób określonych w art. 3 ust. 1 lit. b) oraz od przedsiębiorstw i związków przedsiębiorstw”.

83

Artykuł 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 może zatem służyć za podstawę prawną każdego żądania informacji w celu wykonania zadań powierzonych Komisji w tym rozporządzeniu.

84

Motyw 6 zaskarżonej decyzji stanowi, że Komisja wymaga od skarżącej przedstawienia dokumentów „w celu umożliwienia [jej] oceny, czy Vivendi wywierała na Lagardère decydujący wpływ, który mógł stanowić naruszenie obowiązku zgłoszenia lub naruszenie obowiązku zawieszenia lub nieprzestrzeganie warunków i obowiązków związanych z decyzją Komisji zezwalającą na koncentrację Vivendi/Lagardère”.

85

Wynika z tego, że informacje żądane w zaskarżonej decyzji mają na celu, w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004, umożliwienie Komisji wykonywania zadań powierzonych jej w tym rozporządzeniu, w związku z czym instytucja ta nie skorzystała ze swoich uprawnień w celu innym niż ten, dla którego zostały jej one przyznane.

86

Wniosku tego nie podważa argument skarżącej, zgodnie z którym Komisja odwróciła ciężar dochodzenia, nakazując jej przeprowadzenie „rozpoznawczych poszukiwań”.

87

W tym względzie należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja definiuje w pkt I, II i III załącznika do tej decyzji rozpatrywany okres, pojęcie dokumentu, wskazanych osób oraz dokumentów, które należy dostarczyć, w szczególności na podstawie określonych przez Komisję tematów i haseł wyszukiwania (zob. pkt 13–15 powyżej).

88

Z powyższego niewątpliwie wynika, że skarżąca jest zobowiązana do wskazania zarówno poprzedników i następców prawnych osób wskazanych imiennie, jak i urządzeń do komunikacji używanych przez te osoby. Ponadto skarżąca dysponuje pewnym zakresem swobody w odniesieniu do środków, jakie należy zastosować w celu zidentyfikowania dokumentów odpowiadających tematom określonym przez Komisję. Jednakże zaskarżona decyzja nie pozostawia skarżącej żadnego zakresu swobody w odniesieniu do dokumentów, które należy dostarczyć. Skarżąca nie może zatem twierdzić, że Komisja odwróciła ciężar dochodzenia, nakazując jej przeprowadzenie „rozpoznawczych poszukiwań”.

89

Argumenty skarżącej dotyczące przeszkód prawnych i technicznych, jakie napotkała, wprowadzając w życie zaskarżoną decyzję, zostaną przeanalizowane w ramach części drugiej niniejszego zarzutu.

90

Wynika z tego, że skarżąca nie wykazała, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu nadużycia władzy.

91

Należy zatem oddalić część pierwszą zarzutu pierwszego.

92

Na wstępie należy przypomnieć, że zasada „impossibilium nulla obligatio est” („nikt nie jest zobowiązany do rzeczy niemożliwych”) stanowi zasadę prawa Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci, od C‑622/16 P do C‑624/16 P, EU:C:2018:873, pkt 79 i przytoczone tam orzecznictwo).

93

Ewentualne trudności, proceduralne lub inne, związane z wykonaniem danego aktu nie mogą mieć wpływu na jego zgodność z prawem. Natomiast Komisja nie może w drodze decyzji nałożyć – pod rygorem jej nieważności – obowiązku, którego wykonanie byłoby od chwili jego powstania obiektywnie i bezwzględnie niemożliwe (zob. wyrok z dnia 17 czerwca 1999 r., Belgia/Komisja, C‑75/97, EU:C:1999:311, pkt 86 i przytoczone tam orzecznictwo).

94

Przesłanka dotycząca istnienia bezwzględnej niemożności wykonania nie jest spełniona, jeżeli zainteresowany ogranicza się do poinformowania Komisji o trudnościach wewnętrznych o charakterze prawnym, politycznym lub praktycznym wynikających z jego własnych działań związanych z wykonaniem danej decyzji, nie proponując Komisji alternatywnych sposobów wykonania tej decyzji, które pozwoliłyby te trudności przezwyciężyć (zob. podobnie i analogicznie wyroki: z dnia 13 listopada 2008 r., Komisja/Francja, C‑214/07, EU:C:2008:619, pkt 50; z dnia 12 lutego 2015 r., Komisja/Francja, C‑37/14, niepublikowany, EU:C:2015:90, pkt 66 i przytoczone tam orzecznictwo).

95

Należy również przypomnieć, że przedsiębiorstwo, wobec którego zastosowano środek dochodzeniowy, podlega obowiązkowi aktywnej współpracy, co oznacza, że ma ono udostępnić Komisji wszelkie informacje związane z przedmiotem dochodzenia (zob. analogicznie wyrok z dnia 9 kwietnia 2019 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja, T‑371/17, niepublikowany, EU:T:2019:232, pkt 119 i przytoczone tam orzecznictwo).

96

To właśnie w świetle tego orzecznictwa należy przeanalizować argumenty skarżącej.

97

Skarżąca podnosi, że 19 wskazanych osób korzysta z aplikacji osobistych, takich jak Yahoo, Gmail i WhatsApp, na swoich urządzeniach służbowych, a cztery z nich korzystają również z telefonów prywatnych w ramach działalności zawodowej. Jedna z tych czterech osób korzysta z telefonu prywatnego w ramach praktyki zwanej „BYOD” (z ang. Bring Your Own Device – korzystaj z własnego sprzętu).

98

Zdaniem skarżącej, jako przedsiębiorstwo prywatne, podlega ona przepisom i zasadom mającym zastosowanie do osób prywatnych, w szczególności przepisom prawa krajowego zakazującym naruszenia życia prywatnego i tajemnicy korespondencji zgodnie z art. 7 Karty i art. 8 EKPC oraz przepisami krajowego prawa pracy. Istnieją przeszkody prawne w wykonaniu zaskarżonej decyzji, ponieważ dostęp do osobistych urządzeń i aplikacji do komunikacji pracowników skarżącej i osób uprawnionych do jej reprezentowania jest niemożliwy bez narażania się na ryzyko nałożenia na skarżącą sankcji cywilnych i karnych.

99

W tym względzie należy przypomnieć, że kwestia dotycząca wykładni prawa krajowego państwa członkowskiego jest kwestią faktyczną (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 września 2016 r., Merck/Komisja, T‑470/13, niepublikowany, EU:T:2016:452, pkt 136 i przytoczone tam orzecznictwo). Kwestia, czy i w jakim zakresie przepis prawa krajowego jest stosowany w danym przypadku, jest objęta oceną faktów dokonywaną przez sąd i podlega regułom dotyczącym postępowania dowodowego i rozkładu ciężaru dowodu (zob. analogicznie wyrok z dnia 20 września 2012 r., Francja/Komisja, T‑154/10, EU:T:2012:452, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo).

100

W pierwszej kolejności, co się tyczy art. L.226‑1, L.226‑2, L.226‑3, L.226‑4 i L.226‑15 code pénal français (francuskiego kodeksu karnego), na które powołuje się skarżąca w celu wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby ją na ryzyko nałożenia sankcji, należy przede wszystkim zauważyć, że skarżąca nie przedstawiła pełnego brzmienia rozpatrywanych przepisów i że sprawozdanie sporządzone przez zewnętrznego doradcę prawnego, które przedstawiła, ogranicza się do przytoczenia ich również częściowo, nie podając przy tym precyzyjnych wskazówek co do ich ewentualnego zastosowania w niniejszej sprawie.

101

Artykuł 226‑1 francuskiego kodeksu karnego przewiduje:

„Karze jednego roku pozbawienia wolności oraz karze grzywny w wysokości 45000 EUR podlega umyślne naruszenie prywatności innych osób w jakikolwiek sposób:

1) poprzez przechwytywanie, rejestrowanie lub przekazywanie, bez zgody autora, wypowiedzi o charakterze prywatnym lub poufnym;

[…]”.

102

Zgodnie z art. 226‑15 francuskiego kodeksu karnego:

„Popełniony w złej wierze czyn polegający na otwieraniu, usuwaniu, opóźnianiu lub przekierowywaniu korespondencji, która dotarła lub nie dotarła do adresata i która jest skierowana do osób trzecich, podlega karze jednego roku pozbawienia wolności oraz karze grzywny w wysokości 45000 EUR.

Takim samym karom podlega popełniony w złej wierze czyn polegający na przechwyceniu, przekierowaniu, wykorzystywaniu lub ujawnianiu korespondencji wysłanej, przekazanej lub otrzymanej drogą elektroniczną lub na zainstalowaniu urządzeń umożliwiających takie przechwytywanie.

[…]”.

103

Z brzmienia przepisów przytoczonych w pkt 101 i 102 powyżej wynika, że karzą one za działania „umyślne”, „w złej wierze” lub „nieuczciwe”. Zaskarżona decyzja stanowi natomiast prawnie wiążący akt mający podstawę w prawie Unii (art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004), wydany przez instytucję Unii (Komisję) i nakładający obowiązek udzielenia informacji pod rygorem nałożenia kar pieniężnych.

104

W tym względzie należy przypomnieć, po pierwsze, że zasada pierwszeństwa prawa Unii ustanawia prymat tego prawa Unii nad prawem państw członkowskich i nakłada na wszystkie organy tych państw obowiązek zapewnienia pełnej skuteczności różnych norm prawa Unii, a prawo państw członkowskich nie może mieć wpływu na skuteczność przyznaną tym różnym normom w obrębie terytorium tych państw (zob. wyrok z dnia 18 stycznia 2022 r., Thelen Technopark Berlin, C‑261/20, EU:C:2022:33, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo). Po drugie, gdy skarżąca została zapytana o pozorną niespójność podniesioną w pkt 103 powyżej, odpowiedziała ona zasadniczo, że gdyby wykonała zaskarżoną decyzję, nie podnosząc żadnych zastrzeżeń ani trudności, działałaby w sposób „umyślny”. Należy jednak stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła dowodów na poparcie wykładni francuskiego prawa karnego, której broniła na rozprawie.

105

Ponadto – i jak twierdzi Komisja – twierdzenia skarżącej podważa brzmienie art. 122‑4 francuskiego kodeksu karnego, z którego wynika, że „[o]soba, która dokonuje czynu wymaganego lub dozwolonego przez przepisy ustawowe lub wykonawcze [lub] która dokonuje czynu nakazanego przez uprawniony organ, nie ponosi odpowiedzialności karnej, chyba że czyn ten jest oczywiście niezgodny z prawem”.

106

Wreszcie skarżąca nie przytoczyła ani jednego przypadku zastosowania przepisów prawa krajowego wymienionych w pkt 100 powyżej lub art. 7 Karty i art. 8 EKPC w okolicznościach analogicznych do okoliczności niniejszej sprawy. Żaden z wyroków przytoczonych przez skarżącą nie dotyczy bowiem sytuacji, w której, po pierwsze, istniał prawnie wiążący akt mający podstawę w prawie Unii, który przewidywał pozyskanie osobistych urządzeń i aplikacji do komunikacji oraz dostęp do treści korespondencji w celu realizacji celów interesu ogólnego, po drugie, ingerencja nie była dokonywana w celu nadzorowania pracowników i osób uprawnionych do jej reprezentowania i nie miałaby negatywnych konsekwencji, takich jak ich zwolnienie, a po trzecie, wspomniana ingerencja była lub mogła zostać dokonana w obecności danych osób lub po uprzednim ich poinformowaniu.

107

Ponadto w ramach odpowiedzi na środek organizacji postępowania skarżąca wskazała, że system BYOD, o którym mowa w jej pismach procesowych, był wykorzystywany wyłącznie przez jedną ze wskazanych osób, przy czym nie podaje ona dalszych szczegółów na temat tego systemu. Co więcej, Komisja przedstawiła dokument, w którym skarżąca odpowiedziała na jej pytania dotyczące w szczególności systemu BYOD w ramach grupy Lagardère. Z dokumentu tego wynika, że niektóre spółki zależne tej grupy wprowadziły regulamin wewnętrzny, zgodnie z którym „polityka informatyczna [spółki] ma zatem zastosowanie do osobistych urządzeń pracowników i osób uprawnionych do jej reprezentowania, które są wykorzystywane do komunikacji służbowej” i że korzysta ona z „nieograniczonego dostępu” do osobistych urządzeń wykorzystywanych do celów służbowych.

108

Nawet jeśli, jak twierdzi skarżąca, ten regulamin wewnętrzny nie jest wystarczająco jasny, aby uzasadnić istnienie prawa pozwalającego jej na poszukiwanie informacji o charakterze służbowym znajdujących się w osobistych urządzeniach do komunikacji wskazanych osób, które nie wyraziły zgody na ich zbieranie, nie zmienia to faktu, że istnienie tego regulaminu podważa twierdzenia skarżącej, że ma zakaz dostępu do takich urządzeń.

109

Co się tyczy argumentu skarżącej opartego na przepisach francuskiego prawa pracy, wystarczy zauważyć, że nie jest on niczym poparty, w związku z czym należy go oddalić na podstawie art. 76 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem.

110

Z całości powyższych rozważań wynika, że argument skarżącej dotyczący prawa krajowego należy oddalić.

111

W drugiej kolejności skarżąca twierdzi, że przedsiębiorstwo, któremu zleciła pomoc w zbieraniu dokumentów objętych zakresem zaskarżonej decyzji, nie posiada zezwolenia na korzystanie z urządzeń do komunikacji w rozumieniu francuskiego kodeksu karnego.

112

Ponieważ skarżąca nie przedstawiła ani brzmienia odnośnych przepisów, ani wystarczająco dokładnych informacji dotyczących ich zastosowania w niniejszej sprawie, argument ten należy oddalić na podstawie art. 76 lit. d) regulaminu postępowania.

113

W trzeciej kolejności skarżąca podnosi, że jako pracodawca nie ma dostępu do osobistych urządzeń i aplikacji do komunikacji swoich pracowników i osób uprawnionych do jej reprezentowania.

114

W tym względzie należy przede wszystkim zauważyć, że w zakresie, w jakim skarżąca tolerowała, pomimo istnienia systemu BYOD w niektórych swoich spółkach zależnych (zob. pkt 107 powyżej), praktykę niektórych z jej pracowników i osób uprawnionych do jej reprezentowania polegającą na wykorzystywaniu ich osobistych urządzeń i aplikacji do komunikacji do celów służbowych nie zapewniając sobie, w razie potrzeby, możliwości, identyfikacji i uzyskania dostępu do korespondencji służbowej wysyłanej lub odbieranej za pośrednictwem tych urządzeń i aplikacji, to trudności, które podnosi, wynikają z jej własnych działań w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 94 powyżej.

115

Następnie z orzecznictwa dotyczącego stosowania art. 101 TFUE wynika, że przedsiębiorstwo jest odpowiedzialne za zachowanie wszystkich osób działających w ramach jego sfery wpływów lub odpowiedzialności (zob. podobnie i analogicznie wyroki: z dnia 7 czerwca 1983 r., Musique Diffusion française i in./Komisja, od 100/80 do 103/80, EU:C:1983:158, pkt 97; z dnia 18 września 2003 r., Volkswagen/Komisja, C‑338/00 P, EU:C:2003:473, pkt 97, 98; z dnia 16 lutego 2017 r., H&R ChemPharm/Komisja, C‑95/15 P, niepublikowany, EU:C:2017:125, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo). Orzecznictwo to ma zastosowanie w dziedzinie sankcji na podstawie art. 83 rozporządzenia 2016/679 (zob. podobnie wyrok z dnia 5 grudnia 2023 r., Nacionalinis visuomenės sveikatos centras, C‑683/21, EU:C:2023:949, pkt 82 i przytoczone tam orzecznictwo). Nie może być inaczej w odniesieniu do rozporządzenia nr 139/2004.

116

Z orzecznictwa przytoczonego w pkt 115 powyżej wynika, po pierwsze, że każde przedsiębiorstwo ma interes w upewnieniu się, że jego pracownicy nie naruszają przepisów mających zastosowanie w dziedzinie konkurencji, w tym rozporządzenia nr 139/2004, a po drugie, że byłoby sprzeczne z orzecznictwem przytoczonym w pkt 94, 95 i 115 powyżej, gdyby przedsiębiorstwo mogło uchylić się od ciążącego na nim obowiązku przekazania informacji na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 i ciążącego na nim obowiązku współpracy, powołując się w nieuzasadniony sposób na (zob. pkt 120–197 poniżej) prawa osób, które działają w ramach jego sfery wpływów lub odpowiedzialności. Przyznanie bowiem, że skarżąca, jako pracodawca, nie ma dostępu do osobistych urządzeń i aplikacji do komunikacji jej pracowników i osób uprawnionych do jej reprezentowania, które są wykorzystywane do celów służbowych, poważnie naruszyłoby skuteczność prawa konkurencji Unii (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 18 września 2003 r., Volkswagen/Komisja, C‑338/00 P, EU:C:2003:473, pkt 97), którego integralną częścią jest rozporządzenie nr 139/2004.

117

Skarżąca twierdzi, że jako przedsiębiorstwo prywatne podlega przepisom i zasadom mającym zastosowanie w stosunkach między osobami prywatnymi, w szczególności przepisom prawa krajowego chroniącym tajemnicę źródeł dziennikarskich ustanowioną w art. 11 Karty i w art. 10 EKPC. W tym względzie skarżąca podnosi zasadniczo w ramach części drugiej zarzutu czwartego, że gwarancje proceduralne mające na celu ochronę tajemnicy źródeł dziennikarskich powodowałyby nadmierny nakład pracy.

118

Ponieważ trudność ta ma charakter praktyczny, a argumenty skarżącej w tym względzie zostały oddalone w ramach części drugiej zarzutu czwartego, skarżąca nie wykazała w sposób wymagany prawem, że zaskarżona decyzja nakłada na nią obowiązek, którego wykonanie byłoby od początku obiektywnie i bezwzględnie niemożliwe.

119

Z całości powyższych rozważań wynika, że zarzut pierwszy należy oddalić w całości.

120

W zarzucie trzecim, składającym się z dwóch części, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 Karty i art. 8 EKPC w zakresie, w jakim wymaga ona zbierania i analizy dokumentów przechowywanych na osobistych urządzeniach i aplikacjach do komunikacji wskazanych osób. Skarżąca podnosi po pierwsze, że zaskarżona decyzja nie szanuje istoty prawa do poszanowania życia prywatnego, a po drugie, że jest ona nieproporcjonalna.

121

Zgodnie z art. 7 Karty każdy ma prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, domu i komunikowania się.

122

Artykuł 7 Karty określa prawa odpowiadające prawom zagwarantowanym w art. 8 ust. 1 EKPC, zgodnie z którym każdy ma prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, domu i korespondencji [zob. wyrok z dnia 8 grudnia 2022 r., Google (Usunięcie linków do treści, która może okazać się nieprawdziwa), C‑460/20, EU:C:2022:962, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo]. Należy zatem, zgodnie z art. 52 ust. 3 Karty, nadać art. 7 Karty to samo znaczenie i ten sam zakres co prawom przyznanym w art. 8 ust. 1 EKPC, zgodnie z wykładnią przyjętą w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (zwanego dalej „ETPC”) (zob. wyrok z dnia 17 grudnia 2015 r., WebMindLicenses, C‑419/14, EU:C:2015:832, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo).

123

Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że udostępnianie danych osobowych podmiotowi trzeciemu stanowi ingerencję w zagwarantowane w art. 7 Karty prawa podstawowe niezależnie od tego, w jaki sposób te dane zostaną później wykorzystane i nawet w braku okoliczności pozwalających na zakwalifikowanie tej ingerencji jako „poważnej”. Tak samo rzecz się ma w przypadku przechowywania danych osobowych oraz dostępu do nich z zamiarem ich wykorzystania przez organy publiczne. Nie ma znaczenia, czy rozpatrywane informacje dotyczące życia prywatnego są danymi szczególnie chronionymi, czy nie, ani czy osoby, których dane dotyczą, ucierpiały z powodu ewentualnych niedogodności wynikających z tej ingerencji (zob. podobnie wyroki: z dnia 2 października 2018 r., Ministerio Fiscal, C‑207/16, EU:C:2018:788, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 21 czerwca 2022 r., Ligue des droits humains, C‑817/19, EU:C:2022:491, pkt 96 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że dane, o których mowa, mogą mieć związek z działalnością zawodową (zob. podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2022 r., Luxembourg Business Registers, C‑37/20 i C‑601/20, EU:C:2022:912, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).

124

W tym kontekście Trybunał miał już okazję stwierdzić, że zajęcie wiadomości elektronicznych dokonane podczas wizyt w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej lub handlowej osoby fizycznej lub w pomieszczeniach spółki handlowej stanowi ingerencję w korzystanie z prawa zagwarantowanego w art. 7 Karty (zob. podobnie wyrok z dnia 17 grudnia 2015 r., WebMindLicenses, C‑419/14, EU:C:2015:832, pkt 70–73, 80 i przytoczone tam orzecznictwo).

125

W niniejszej sprawie, jak wynika z pkt 12–16 powyżej, zaskarżona decyzja nakłada na skarżącą obowiązek zebrania i przekazania Komisji, po pierwsze, dokumentów wysłanych lub otrzymanych w rozpatrywanym okresie przez 15 wskazanych osób – które zostały zidentyfikowane w pkt II ust. 4 załącznika do tej decyzji – i odpowiadających tematom wymienionym w pkt III ust. 6 tego załącznika lub zawierających hasła wyszukiwania wymienione w pkt VII tego załącznika, a po drugie, dokumentów wymienionych w rozpatrywanym okresie między sześcioma osobami wskazanymi imiennie w pkt III ust. 7 lit. a)–c) tego załącznika. Obowiązek ten rozciąga się na wymianę informacji prowadzoną zarówno za pomocą służbowych urządzeń do komunikacji, jak i za pomocą osobistych urządzeń do komunikacji, pod warunkiem że te ostatnie zostały co najmniej raz wykorzystane do komunikacji służbowej.

126

W tych okolicznościach należy stwierdzić, że dokumenty, które miały zostać zebrane, przetworzone i przekazane Komisji, mogą zawierać informacje związane z życiem prywatnym niektórych pracowników i osób uprawnionych do reprezentowania skarżącej. W konsekwencji wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do ingerencji w prawo zagwarantowane w art. 7 Karty.

127

Co się tyczy wagi ingerencji, należy przypomnieć, po pierwsze, że obowiązek ustanowiony w zaskarżonej decyzji rozciąga się również na wymianę informacji prowadzoną za pomocą osobistych urządzeń do komunikacji, pod warunkiem że zostały one wykorzystane co najmniej raz do komunikacji służbowej. Po drugie, zaskarżona decyzja nie tylko ustanawia obowiązek przekazania dokumentów wymienionych w całym rozpatrywanym okresie w odniesieniu do osób wymienionych w pkt 125 powyżej, lecz przewiduje również, w pkt III ust. 7 lit. d) załącznika do niej, obowiązek przekazania całej wymiany informacji między niektórymi osobami, w przypadku gdy choćby pojedyncza wymiana informacji odpowiada hasłom wyszukiwania określonym w tej decyzji.

128

W związku z tym wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do udostępnienia danych osobowych o bardzo zróżnicowanym charakterze, trudnym do określenia a priori i potencjalnie o znacznym zakresie. Ponadto informacje zgromadzone za pośrednictwem osobistych urządzeń do komunikacji mogą dostarczyć większej ilości informacji na temat wrażliwych aspektów prywatności wskazanych osób, niż informacje pochodzące ze służbowych urządzeń do komunikacji. Wynika z tego, że takie dane, rozpatrywane łącznie, mogą pozwolić na wyciągnięcie precyzyjnych wniosków dotyczących życia prywatnego wskazanych osób.

129

Tymczasem przekazanie wrażliwych informacji na temat życia prywatnego wskazanych osób, które mogą pozwolić na wyciągnięcie precyzyjnych wniosków dotyczących życia prywatnego tych osób, stanowi poważną ingerencję w prawo podstawowe wskazanych osób ustanowione w art. 7 Karty [zob. podobnie wyroki: z dnia 1 sierpnia 2022 r., Vyriausioji tarnybinės etikos komisija, C‑184/20, EU:C:2022:601, pkt 105; z dnia 22 listopada 2022 r., Luxembourg Business Registers, C‑37/20 i C‑601/20, EU:C:2022:912, pkt 41–44; z dnia 30 kwietnia 2024 r., La Quadrature du Net i in. (Dane osobowe i walka z naruszeniami praw własności intelektualnej), C‑470/21, EU:C:2024:370, pkt 96 i przytoczone tam orzecznictwo].

130

W związku z tym przewidziany w zaskarżonej decyzji obowiązek przekazania Komisji informacji wiąże się z ryzykiem poważnej ingerencji w prawo podstawowe ustanowione w art. 7 Karty.

131

Ponieważ zaskarżona decyzja stanowi ograniczenie w korzystaniu z prawa do poszanowania życia prywatnego w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty, należy zbadać, czy takie ograniczenie jest uzasadnione zgodnie z brzmieniem tego postanowienia.

132

Zgodnie z art. 52 ust. 1 zdanie pierwsze Karty wszelkie ograniczenia w korzystaniu z praw i wolności uznanych w Karcie muszą być przewidziane ustawą (wymóg określany w orzecznictwie jako „zasada legalności”) i szanować istotę tych praw i wolności. Zgodnie z art. 52 ust. 1 zdanie drugie Karty, z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, ograniczenia mogą być wprowadzone wyłącznie wtedy, gdy są konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób.

133

Z orzecznictwa Trybunału wynika, że poszanowanie zasady legalności zakłada, że podstawa prawna zezwalająca na takie ograniczenie określa jego zakres w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny [zob. podobnie wyrok z dnia 26 stycznia 2023 r., Ministerstvo na vatreshnite raboti (Rejestracja danych biometrycznych i genetycznych przez policję), C‑205/21, EU:C:2023:49, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo].

134

W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że ograniczenie wykonywania prawa podstawowego zagwarantowanego w art. 7 Karty, które wynika z wykonania zaskarżonej decyzji, jest przewidziane w akcie ustawodawczym Unii. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004, który przyznaje Komisji uprawnienie do żądania, w drodze decyzji, od przedsiębiorstw i związków przedsiębiorstw udzielenia informacji koniecznych do wykonania zadań powierzonych jej w tym rozporządzeniu.

135

Wykonywanie uprawnień przyznanych Komisji w rozporządzeniu nr 139/2004 przyczynia się do zachowania reguł konkurencji ustanowionych w traktatach, do których przestrzegania przedsiębiorstwa są zobowiązane w sposób wiążący (zob. analogicznie wyrok z dnia 20 czerwca 2018 r., České dráhy/Komisja, T‑621/16, niepublikowany, EU:T:2018:367, pkt 105 i przytoczone tam orzecznictwo).

136

Ponieważ rozporządzenie nr 139/2004 przyznaje Komisji w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny uprawnienie do wydawania decyzji w sprawie żądania informacji, zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z zasadą legalności w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty, czego skarżąca nie kwestionuje.

137

O ile skarżąca nie kwestionuje, że służby Komisji dysponują środkami gwarantującymi warunki przetwarzania danych osobowych w sposób zgodny z przepisami w tej dziedzinie, o tyle twierdzi ona zasadniczo, że pomimo gwarancji proceduralnych przewidzianych przez Komisję nie ma ona prawa dostępu do osobistych urządzeń i aplikacji do komunikacji w celu zastosowania się do zaskarżonej decyzji, nie naruszając przy tym życia prywatnego i tajemnicy korespondencji zainteresowanych osób, co stanowiłoby naruszenie art. 7 Karty i art. 8 EKPC. Skarżąca twierdzi zasadniczo, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z istotą prawa podstawowego ustanowionego w art. 7 Karty.

138

Zgodnie z orzecznictwem uregulowanie pozwalające władzom publicznym na uzyskanie powszechnego dostępu do treści wiadomości elektronicznych należy uznać za naruszenie istoty prawa podstawowego do poszanowania życia prywatnego, wynikającego z art. 7 Karty (zob. wyrok z dnia 6 października 2015 r., Schrems, C‑362/14, EU:C:2015:650, pkt 94 i przytoczone tam orzecznictwo).

139

Podobnie środek umożliwiający organom publicznym uzyskanie całościowego wglądu w życie prywatne i rodzinne zainteresowanych osób może naruszać istotę prawa podstawowego ustanowionego w art. 7 Karty (zob. podobnie wyroki: z dnia 21 czerwca 2022 r., Ligue des droits humains, C‑817/19, EU:C:2022:491, pkt 120; z dnia 22 listopada 2022 r., Luxembourg Business Registers, C‑37/20 i C‑601/20, EU:C:2022:912, pkt 50–52; z dnia 21 marca 2024 r., Landeshauptstadt Wiesbaden, C‑61/22, EU:C:2024:251, pkt 80, 81 i przytoczone tam orzecznictwo).

140

Jednakże ograniczenie prawa podstawowego szanuje jego istotę, jeżeli nie podważa tego prawa jako takiego, w szczególności wtedy, gdy ma ono zastosowanie na szczególnych warunkach – o ile warunki te są spełnione (zob. podobnie i analogicznie wyroki: z dnia 6 października 2015 r., Delvigne, C‑650/13, EU:C:2015:648, pkt 48; z dnia 27 września 2017 r., Puškár, C‑73/16, EU:C:2017:725, pkt 64).

141

W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności, o ile prawdą jest, że informacje zebrane i przekazane Komisji na podstawie zaskarżonej decyzji mogą ujawniać bardzo szczegółowe informacje na temat życia prywatnego wskazanych osób, o tyle takie informacje mogą dostarczyć jedynie sporadycznych i pobocznych wskazówek odnośnie do niektórych aspektów życia prywatnego tych osób. Informacje te dotyczą bowiem różnych kategorii danych odnoszących się do życia prywatnego, które niekoniecznie pozostają ze sobą w związku i nie stanowią jednorodnej całości.

142

W tym względzie należy stwierdzić, że czasowy, podmiotowy i przedmiotowy zakres stosowania zaskarżonej decyzji jest określony za pomocą precyzyjnych definicji: rozpatrywanego okresu (pkt I ust. 3 załącznika do tej decyzji), wskazanych osób (pkt II ust. 4 załącznika do tej samej decyzji) i haseł wyszukiwania (pkt VII załącznika do wspomnianej decyzji), w związku z czym decyzja ta nie nakłada na skarżącą obowiązku zebrania i przekazania Komisji wszystkich dokumentów wymienionych między jej pracownikami i osobami uprawnionymi do jej reprezentowania.

143

Należy również sprecyzować, że osobiste urządzenia do komunikacji są objęte zaskarżoną decyzją tylko wtedy, gdy zostały wykorzystane co najmniej raz do celów służbowych (zob. pkt 13 powyżej). Warunek ten pozwala na ograniczenie zakresu stosowania zaskarżonej decyzji wyłącznie do osób, które korzystały ze swoich osobistych urządzeń do komunikacji do celów służbowych. W tym względzie należy przypomnieć, że rozpatrywane żądanie udzielenia informacji ma na celu ustalenie naruszeń reguł konkurencji, i że jest to dziedzina, w której może dochodzić do wymiany informacji między wskazanymi osobami za pośrednictwem innych środków komunikacji niż służbowe.

144

Ponadto należy podkreślić, że celem decyzji w sprawie żądania informacji wydanej na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 nie jest zbieranie jako takie informacji dotyczących życia prywatnego rozpatrywanych osób lub ich danych osobowych, lecz uzyskanie informacji niezbędnych do zweryfikowania podejrzeń naruszenia obowiązków wynikających ze wspomnianego rozporządzenia. Oznacza to, że informacje dotyczące życia prywatnego wskazanych osób oraz ich dane osobowe są zbierane jedynie pomocniczo, chyba że mają one znaczenie handlowe i w związku z tym mają znaczenie dla ustalenia, czy doszło do takiego naruszenia (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 22 października 2002 r., Roquette Frères, C‑94/00, EU:C:2002:603, pkt 45).

145

W drugiej kolejności ingerencja, jaką stanowi zaskarżona decyzja, jest ograniczona gwarancjami proceduralnymi dotyczącymi ochrony wrażliwych danych osobowych. Punkt IV ust. 10 lit. l) załącznika do zaskarżonej decyzji przewiduje bowiem, że jeżeli niektóre dokumenty zawierają wrażliwe dane osobowe zdefiniowane w rozporządzeniu 2016/679, dokumenty te zostaną dostarczone w zaszyfrowanej formie i oddzielnie oraz zidentyfikowane jako „wrażliwe dane osobowe”.

146

W tym względzie należy przypomnieć, że z art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 w świetle jego motywu 10 wynika, że pojęcie „wrażliwych danych osobowych” odnosi się do danych osobowych, których przetwarzanie ujawnia pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych, a także do danych genetycznych, danych biometrycznych, których przetwarzanie pozwala na jednoznaczne zidentyfikowanie osoby fizycznej, oraz do danych dotyczących zdrowia, seksualności lub orientacji seksualnej danej osoby.

147

Zaskarżona decyzja ustanawia zatem szczególne gwarancje proceduralne dotyczące wrażliwych danych osobowych w zakresie, w jakim uściślono w niej, że dokumenty zawierające takie dane powinny być dostarczone w zaszyfrowanej formie i oddzielnie oraz zidentyfikowane jako „wrażliwe dane osobowe”.

148

W każdym wypadku należy wyjaśnić, że, jak wynika z pkt 21–26 powyżej, zaskarżona decyzja została zmieniona i uzupełniona decyzją z dnia 24 stycznia 2024 r. W szczególności z motywu 14 lit. a) tej ostatniej decyzji wynika, że, jeżeli chodzi o dane osobowe, dokumenty objęte zakresem zaskarżonej decyzji, które nie mają związku z działalnością handlową skarżącej i które zawierają wrażliwe dane osobowe w rozumieniu art. 9 rozporządzenia 2016/679 i art. 10 rozporządzenia 2018/1725, będą mogły zostać umieszczone w wirtualnym pokoju danych, o którym mowa w pkt 2 sentencji postanowienia z dnia 29 października 2020 r., Facebook Ireland/Komisja (T‑451/20 R, niepublikowanego, EU:T:2020:515), i postanowienia z dnia 29 października 2020 r., Facebook Ireland/Komisja (T‑452/20 R, niepublikowanego, EU:T:2020:516), aby umożliwić Komisji sprawdzenie, czy nie mają one znaczenia dla prowadzonego przez nią dochodzenia.

149

Na rozprawie Komisja wyjaśniła, że gwarancje proceduralne przewidziane w pkt IV ust. 10 lit. l) załącznika do zaskarżonej decyzji i gwarancje przewidziane w motywie 14 lit. a) decyzji z dnia 24 stycznia 2024 r. mają charakter kumulatywny.

150

Procedura wirtualnego pokoju danych ustanowiona decyzją z dnia 24 stycznia 2024 r. pozwala w większym stopniu uregulować wykonanie zaskarżonej decyzji, przyznając dodatkowe gwarancje proceduralne w celu zapewnienia ochrony wrażliwych danych osobowych. W tym względzie należy uściślić, że prawo do ochrony danych osobowych, o którym mowa w art. 8 ust. 1 Karty, jest ściśle związane z prawem do poszanowania życia prywatnego ustanowionym w art. 7 Karty, jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 186 poniżej i z analizy przeprowadzonej w pkt 185 poniżej.

151

W trzeciej kolejności przekazywanie i przetwarzanie informacji dostarczonych w ramach dochodzenia Komisji w dziedzinie prawa konkurencji jest obwarowane ogólnymi gwarancjami proceduralnymi mającymi na celu w szczególności zapewnienie bezpieczeństwa, integralności i poufności tych danych.

152

Jedynie bowiem pracownicy i urzędnicy Komisji odpowiedzialni za dochodzenie mogą w razie potrzeby zapoznać się z danymi osobowymi. Otóż urzędnicy i pracownicy Komisji podlegają ścisłym obowiązkom zachowania tajemnicy zawodowej na podstawie art. 339 TFUE i art. 17 rozporządzenia nr 139/2004. Ten ostatni przepis zakazuje pracownikom i urzędnikom Komisji ujawniania uzyskanych informacji lub wykorzystywania ich do celów innych niż te, dla których zostały uzyskane. Ponadto urzędnicy i pracownicy Komisji są związani art. 17 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, który zakazuje im, także po opuszczeniu służby, „bez uzyskania odpowiedniej zgody, ujawnia[nia] informacji, które uzyska[li] w trakcie pełnienia obowiązków, o ile takie informacje nie zostały już podane do publicznej wiadomości lub nie są publicznie dostępne”.

153

Wynika z tego, że nie można uznać, iż zaskarżona decyzja narusza istotę art. 7 Karty.

154

Wniosku tego nie podważa twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym niektóre z dokumentów „nie są dostępne dla pracodawcy pod groźbą sankcji w szczególności karnych”. W tym względzie należy zauważyć, że skarżąca nie wykazała w sposób wymagany prawem, że wyroki sądu krajowego i przepisy francuskiego kodeksu karnego, na których się opiera, mają zastosowanie w niniejszej sprawie (zob. pkt 97–112 powyżej).

155

Ponadto skarżąca nie uzasadniła w sposób wymagany prawem swojej argumentacji, zgodnie z którą skutki naruszenia prawa podstawowego w świetle prawa krajowego są istotne dla oceny, czy istota tego prawa została zachowana. Argument skarżącej w tym względzie należy zatem oddalić, nawet przy założeniu, że wykazałaby ona, iż dokumenty przechowywane w osobistych aplikacjach i urządzeniach do komunikacji nie są dostępne pod groźbą nałożenia sankcji.

156

Ponadto argument skarżącej podniesiony na rozprawie w odpowiedzi na pytanie Sądu, a dotyczący rzekomej niemożności wprowadzenia przez nią w ramach jej przedsiębiorstwa środków, kontroli lub gwarancji proceduralnych, jest nieistotny dla celów kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W każdym wypadku skarżąca nie wykazała, że nie mogła zastosować się do zaskarżonej decyzji, zapewniając jednocześnie odpowiednią ochronę prawa do życia prywatnego swoich pracowników i osób uprawnionych do jej reprezentowania.

157

Należy wobec tego oddalić część pierwszą zarzutu trzeciego.

158

Zgodnie z orzecznictwem prawo konkurencji realizuje niezbędny dla funkcjonowania rynku wewnętrznego cel polegający na zagwarantowaniu, że konkurencja na tym rynku nie zostanie zakłócona ze szkodą dla interesu ogólnego, indywidualnych przedsiębiorstw i konsumentów (zob. podobnie i analogicznie wyroki: z dnia 22 marca 2022 r., bpost, C‑117/20, EU:C:2022:202, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 22 marca 2022 r., Nordzucker i in., C‑151/20, EU:C:2022:203, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 20 czerwca 2018 r., České dráhy/Komisja, T‑621/16, niepublikowany, EU:T:2018:367, pkt 105 i przytoczone tam orzecznictwo).

159

W tym kontekście należy zauważyć, że zaskarżona decyzja stanowi przejaw uprawnień przyznanych Komisji w art. 11 rozporządzenia nr 139/2004, których celem jest umożliwienie jej wypełnienia zadania powierzonego jej w traktatach, a mianowicie czuwania nad przestrzeganiem prawa konkurencji na rynku wewnętrznym.

160

Znaczenie interesu ogólnego, który wiąże się ze skutecznym stosowaniem prawa konkurencji, zostało również podkreślone przez ETPC. W szczególności – biorąc pod uwagę negatywny wpływ, jaki naruszenia tego prawa mogą wywierać na konkurencję na rynkach, oraz trudności w ich wykrywaniu i prowadzeniu w ich sprawie dochodzeń – ważne jest, aby organy ochrony konkurencji i inne organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa mogły koordynować swoje wysiłki na rzecz wykrywania i karania takich praktyk antykonkurencyjnych. Egzekwowanie prawa konkurencji ma zasadnicze znaczenie dla zachowania potencjału w zakresie wydajności i uczciwości rynków gospodarczych, a tym samym dla dobrobytu gospodarczego danego kraju (zob. wyrok ETPC z dnia 1 kwietnia 2025 r. w sprawie Ships Waste Oil Collector B.V. i in. przeciwko Niderlandom, CE:ECHR:2025:0401JUD000279916, § 197 i przytoczone tam orzecznictwo).

161

Cel ten stanowi cel interesu ogólnego mogący uzasadniać ingerencję, nawet poważną, w prawo podstawowe ustanowione w art. 7 Karty (zob. podobnie wyrok z dnia 18 czerwca 2015 r., Deutsche Bahn i in./Komisja, C‑583/13 P, EU:C:2015:404, pkt 20).

162

W związku z tym zaskarżona decyzja przyczynia się do realizacji celu interesu ogólnego uznawanego przez Unię, czego skarżąca nie kwestionuje.

163

W części drugiej niniejszego zarzutu skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest nieproporcjonalna, po pierwsze, w zakresie, w jakim zobowiązuje skarżącą do zebrania osobistych urządzeń do komunikacji wskazanych osób, o ile wysyłały one choćby jedną wiadomość związaną z ich działalnością zawodową z tego urządzenia w ciągu ostatnich trzech lat, i to nawet jeśli ta wiadomość lub to połączenie telefoniczne nie miały żadnego związku z przedmiotem dochodzenia, a po drugie, w zakresie, w jakim hasła wyszukiwania, które należało zastosować w ramach osobistych urządzeń i aplikacji do komunikacji, prowadziłyby do ujawnienia dużej liczby dokumentów zawierających dane osobowe.

164

W replice skarżąca podnosi, że Komisja myli ochronę przyznaną danym osobowym z prawem do poszanowania życia prywatnego. Ochrona danych osobowych nie stanowi wystarczającej gwarancji, która umożliwiałaby skarżącej zebranie dokumentów przechowywanych w osobistych urządzeniach do komunikacji wskazanych osób bez naruszenia ich prawa do tajemnicy korespondencji.

165

Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza zasadniczo art. 52 ust. 1 zdanie drugie Karty, zgodnie z którym, z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, ograniczenia tych praw i wolności mogą być wprowadzone wyłącznie pod warunkiem, że są konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób.

166

Komisja nie zgadza się z argumentacją skarżącej.

167

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału zasada proporcjonalności wymaga, by ograniczenia, które mogą być zwłaszcza nałożone przez akty prawa Unii na prawa i wolności zapisane w Karcie, nie wykraczały poza granice tego, co jest odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów lub potrzeby ochrony praw i wolności innych osób, przy czym tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich środków, należy stosować te najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów. Tym samym możliwość uzasadnienia ograniczenia praw gwarantowanych w art. 7 Karty należy oceniać poprzez przeprowadzenie badania wagi ingerencji, jaką stanowi takie ograniczenie, oraz sprawdzenie, czy znaczenie celu interesu ogólnego, któremu służy to ograniczenie, pozostaje w relacji do tej wagi (zob. wyrok z dnia 8 grudnia 2022 r., Orde van Vlaamse Balies i in., C‑694/20, EU:C:2022:963, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo).

168

Co się tyczy odpowiedniego charakteru ograniczenia prawa do poszanowania życia prywatnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, należy uznać, że w świetle pkt 158–162 powyżej decyzja w sprawie żądania informacji, taka jak zaskarżona decyzja, wydana na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004, stanowi środek odpowiedni do osiągnięcia celu leżącego w interesie ogólnym, jakim jest ochrona skutecznej i niezakłóconej konkurencji na rynku wewnętrznym, ponieważ nakłada ona na zainteresowane spółki obowiązek gromadzenia i przekazania Komisji informacji niezbędnych do ustalenia istnienia praktyk antykonkurencyjnych.

169

Co się tyczy wymogu koniecznego charakteru ograniczenia prawa do poszanowania życia prywatnego, wymóg ten nie jest spełniony, jeżeli zamierzony cel interesu ogólnego można racjonalnie osiągnąć w równie skuteczny sposób za pomocą innych środków, w mniejszym stopniu naruszających prawa podstawowe osób, których dane dotyczą. Natomiast wymóg konieczności jest spełniony, gdy cel rozpatrywanego przetwarzania danych nie może zostać racjonalnie osiągnięty w sposób równie skuteczny za pomocą innych środków, w mniejszym stopniu naruszających prawa podstawowe osób, których dane dotyczą, w szczególności prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego zagwarantowane w art. 7 Karty [zob. podobnie wyrok z dnia 4 października 2024 r., Bezirkshauptmannschaft Landeck (Próba uzyskania wglądu do danych osobowych przechowywanych w telefonie komórkowym),C‑548/21, EU:C:2024:830, pkt 87, 88 i przytoczone tam orzecznictwo].

170

W tym kontekście należy przypomnieć, że jest bezsporne, iż wymiana informacji w przedsiębiorstwie lub między przedsiębiorstwami w świecie cyfrowym odbywa się w dużej mierze drogą elektroniczną za pomocą służbowych, a nawet osobistych urządzeń do komunikacji.

171

Otóż uprawnienia dochodzeniowe, którymi dysponuje Komisja w dziedzinie prawa konkurencji, mogłyby zostać pozbawione skuteczności (effet utile), gdyby przedsiębiorstwa mogły uchylić się od obowiązku odpowiedzi na żądanie udzielenia informacji z tego tylko powodu, że niektóre dokumenty zawierają wzmiankę „osobiste” lub „prywatne” lub są przekazywane za pomocą osobistych urządzeń do komunikacji, bez zbadania kwestii, czy dokumenty te w rzeczywistości zawierają informacje związane z działalnością handlową danych przedsiębiorstw.

172

Tak więc w celu zapewnienia skuteczności prawa konkurencji Komisja powinna mieć możliwość zażądania wszelkich informacji, które są jej niezbędne do wykonywania zadań powierzonych jej przez prawo konkurencji, w niniejszym przypadku rozporządzenie nr 139/2004, zawartych w służbowych, a nawet osobistych urządzeniach do komunikacji, pod warunkiem że te ostatnie były wykorzystywane do celów służbowych, przy jednoczesnym poszanowaniu prawa do poszanowania życia prywatnego ustanowionego w art. 7 Karty.

173

W związku z tym nałożony na skarżącą w zaskarżonej decyzji obowiązek zebrania i przekazania Komisji wymienionych w tej decyzji dokumentów, a pomocniczo zbieranie danych dotyczących życia prywatnego, które się z tym wiąże, należy uznać za konieczne do realizacji celu interesu ogólnego polegającego na ochronie konkurencji na rynku wewnętrznym, ponieważ cel ten nie może zostać racjonalnie osiągnięty w równie skuteczny sposób za pomocą innych środków w mniejszym stopniu naruszających prawa podstawowe, w szczególności prawo do poszanowania życia prywatnego zagwarantowane w art. 7 Karty.

174

Ocena ściśle proporcjonalnego charakteru ograniczenia w korzystaniu z prawa podstawowego zagwarantowanego w art. 7 Karty wymaga wyważenia wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku. Okoliczności te obejmują w szczególności wagę wprowadzonego w ten sposób ograniczenia w korzystaniu z rozpatrywanych praw podstawowych, która zależy od charakteru i wrażliwości danych, do jakich właściwe organy mogą mieć wgląd, od znaczenia celu interesu ogólnego realizowanego przez to ograniczenie, związku między właścicielem wchodzących w grę dokumentów a danym naruszeniem oraz znaczenia spornych danych dla ustalenia stanu faktycznego [zob. wyrok z dnia 4 października 2024 r., Bezirkshauptmannschaft Landeck (Próba uzyskania wglądu do danych osobowych przechowywanych w telefonie komórkowym),C‑548/21, EU:C:2024:830, pkt 89, 90 i przytoczone tam orzecznictwo].

175

W pierwszej kolejności, co się tyczy wagi ingerencji, jak wynika z pkt 130 powyżej, przewidziany w zaskarżonej decyzji obowiązek zebrania i przekazania Komisji informacji wiąże się z ryzykiem poważnej ingerencji w prawo podstawowe ustanowione w art. 7 Karty.

176

Należy jednak uściślić, że zaskarżona decyzja nie zapewnia pełnego i niekontrolowanego dostępu do wszystkich danych znajdujących się w osobistych urządzeniach do komunikacji wskazanych osób, a jej celem nie jest stworzenie systemu ciągłego, nieukierunkowanego i systematycznego nadzoru obejmującego zautomatyzowaną ocenę danych osobowych wszystkich pracowników i osób uprawnionych do reprezentowania skarżącej, ani zresztą osób, których dotyczy ta decyzja [zob. podobnie wyroki: z dnia 21 czerwca 2022 r., Ligue des droits humains, C‑817/19, EU:C:2022:491, pkt 98–111; z dnia 4 października 2024 r., Bezirkshauptmannschaft Landeck (Próba uzyskania wglądu do danych osobowych przechowywanych w telefonie komórkowym), C‑548/21, EU:C:2024:830, pkt 91–95 i przytoczone tam orzecznictwo].

177

Po pierwsze, należy bowiem wyjaśnić, że w ramach dokumentów zebranych na podstawie zaskarżonej decyzji dane dotyczące życia prywatnego pojawiają się raczej sporadycznie przy poszukiwaniu informacji handlowych dotyczących przedsiębiorstwa. W tym kontekście dane te same w sobie nie pozwalają na uzyskanie pełnego obrazu życia prywatnego wskazanej osoby, bez dodatkowego przetwarzania, co w żadnym wypadku nie jest celem dochodzenia.

178

Po drugie, jak wyjaśniono w pkt 143 powyżej, obowiązek zawarty w zaskarżonej decyzji rozciąga się na wymianę informacji prowadzoną zarówno za pomocą służbowych urządzeń do komunikacji, jak i za pomocą osobistych urządzeń do komunikacji wskazanych osób, takich jak ich osobiste telefony komórkowe, wyłącznie wtedy, gdy zostały one co najmniej raz wykorzystane do celów służbowych. W związku z tym zakres żądania udzielenia informacji okazuje się ograniczony w odniesieniu do obowiązku przekazania dokumentów, o których mowa w pkt III ust. 7 załącznika do zaskarżonej decyzji i pochodzących z osobistych urządzeń do komunikacji, tak aby ograniczyć naruszenie prawa do poszanowania życia prywatnego ustanowionego w art. 7 Karty.

179

Po trzecie, należy zauważyć, że wskazane osoby zostały wybrane albo ze względu na znaczenie pełnionych przez nie funkcji i sprawowanych stanowisk, jakie pełnią w ramach przedsiębiorstwa, albo ze względu na ich status w zakresie, w jakim wspomniane żądanie ma na celu ustalenie, czy Vivendi wywierała decydujący wpływ na skarżącą. Z tego względu zaskarżona decyzja nie tylko ogranicza się do żądania zebrania odnośnych dokumentów od osób należących do kierownictwa wysokiego szczebla skarżącej, lecz również ściśle reguluje przekazywanie informacji przez osoby posiadające legitymacje prasowe, jak wynika z pkt 26 powyżej.

180

W drugiej kolejności, z okoliczności przypomnianych w pkt 158–162 powyżej wynika, że znaczenie, jakie ma cel, jakim jest ochrona skutecznej i niezakłóconej konkurencji na rynku wewnętrznym, może uzasadniać ingerencję, nawet poważną, w prawo do poszanowania prawa podstawowego ustanowionego w art. 7 Karty.

181

W trzeciej kolejności, co się tyczy związku istniejącego między właścicielem omawianych urządzeń do komunikacji a rozpatrywanym naruszeniem, należy zauważyć, że zbieranie danych dotyczących życia prywatnego, oraz dostęp do takich danych, które mogą znajdować się w służbowych urządzeniach do komunikacji oraz osobistych urządzeniach do komunikacji, które zostały co najmniej raz wykorzystane do celów służbowych, ma co do zasady charakter pomocniczy w ramach poszukiwania informacji o charakterze handlowym mających na celu obciążenie przedsiębiorstwa objętego dochodzeniem. Wynika z tego, że zbieranie i dostęp do danych osobowych, których dotyczy dochodzenie w dziedzinie konkurencji, nie ma co do zasady na celu ustalenia odpowiedzialności w dziedzinie konkurencji osoby fizycznej będącej właścicielem tych danych, lecz jedynie odpowiedzialność osoby prawnej, z którą ta osoba fizyczna pozostaje w stosunku pracy.

182

W czwartej kolejności należy przypomnieć, że istnienie następczej kontroli sądowej stanowi podstawową gwarancję zapewnienia zgodności rozpatrywanego środka z art. 7 Karty (zob. podobnie wyrok z dnia 18 czerwca 2015 r., Deutsche Bahn i in./Komisja, C‑583/13 P, EU:C:2015:404, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). To zresztą dlatego art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję, uściśla, że decyzje w sprawie żądania informacji powinny wskazywać prawo poddania decyzji kontroli sądu Unii.

183

W związku z tym, co się tyczy ściśle proporcjonalnego charakteru ograniczeń wprowadzonych w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do prawa do poszanowania życia prywatnego, zagwarantowanego w art. 7 Karty, niedogodności związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji nie wydają się nieproporcjonalne w stosunku do realizowanego przez tę decyzję celu leżącego w interesie ogólnym, który polega na ochronie konkurencji na rynku wewnętrznym (zob. pkt 158–162 powyżej).

184

Powyższego wniosku nie są w stanie podważyć pozostałe argumenty skarżącej.

185

W pierwszej kolejności, co się tyczy przywołanego przez skarżącą rozróżnienia między pojęciem „danych osobowych” z jednej strony, a prawem do tajemnicy korespondencji i informacji związanych z „życiem prywatnym” z drugiej strony, prawdą jest, że zaskarżona decyzja ustanawia gwarancje proceduralne dotyczące wrażliwych danych osobowych zdefiniowanych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/679.

186

Należy jednak podkreślić, że prawo do ochrony danych osobowych wyrażone w art. 8 ust. 1 Karty jest ściśle związane z prawem do poszanowania życia prywatnego ustanowionym w art. 7 Karty (wyroki: z dnia 9 listopada 2010 r., Volker und Markus Schecke i Eifert, C‑92/09 i C‑93/09, EU:C:2010:662, pkt 47; z dnia 24 listopada 2011 r., Asociación Nacional de Establecimientos Financieros de Crédito, C‑468/10 i C‑469/10, EU:C:2011:777, pkt 41).

187

W tym względzie, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, poszanowanie życia prywatnego w kontekście przetwarzania danych osobowych, uznane w art. 7 i 8 Karty, odnosi się do wszelkich informacji dotyczących zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (wyrok z dnia 9 listopada 2010 r., Volker und Markus Schecke i Eifert, C‑92/09 i C‑93/09, EU:C:2010:662, pkt 52). A zatem, jeżeli są spełnione określone w rozporządzeniu 2016/679 warunki zgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych, takie przetwarzanie danych osobowych uznaje się również za spełniające wymogi art. 7 i 8 Karty [wyrok z dnia 5 czerwca 2023 r., Komisja/Polska (Niezawisłość i życie prywatne sędziów), C‑204/21, EU:C:2023:442, pkt 332].

188

W niniejszej sprawie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2016/679 skarżąca dokonuje niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych, przekazując Komisji dokumenty zawierające takie dane, które są żądane na podstawie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. g) tego rozporządzenia przetwarzanie wrażliwych danych osobowych jest zgodne z prawem, jeżeli jest to niezbędne ze względów związanych z ważnym interesem publicznym, na podstawie prawa Unii lub prawa państwa członkowskiego, które są proporcjonalne do wyznaczonego celu, nie naruszają istoty prawa do ochrony danych i przewidują odpowiednie i konkretne środki ochrony praw podstawowych i interesów osoby, której dane dotyczą.

189

Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2018/1725 instytucje Unii mogą zgodnie z prawem przetwarzać dane osobowe, gdy jest to niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej tym instytucjom.

190

W tym względzie zaskarżona decyzja stanowi przejaw wykonywania uprawnień przyznanych Komisji w rozporządzeniu nr 139/2004, które – jak wskazano w pkt 159 powyżej – przyczynia się do zachowania reguł konkurencji ustanowionych w traktatach, do których przestrzegania przedsiębiorstwa są zobowiązane w sposób wiążący.

191

Ponadto należy przypomnieć, że prawo podstawowe zagwarantowane w art. 7 Karty nie stanowi prerogatywy o charakterze absolutnym, lecz należy je rozważać z uwzględnieniem jego funkcji społecznej (zob. podobnie wyrok z dnia 21 czerwca 2022 r., Ligue des droits humains, C‑817/19, EU:C:2022:491, pkt 112 i przytoczone tam orzecznictwo).

192

W niniejszej sprawie, jak wynika z analizy przeprowadzonej w pkt 153 i 163–183 powyżej, ograniczenia prawa do poszanowania życia prywatnego, zagwarantowanego w art. 7 Karty, wprowadzone zaskarżoną decyzją, nie naruszają istoty prawa podstawowego i nie są nieproporcjonalne w stosunku do realizowanego przez tę decyzję celu, jakim jest ochrona skutecznej i niezakłóconej konkurencji na rynku wewnętrznym.

193

Tak więc argument skarżącej, streszczony w pkt 164 powyżej, zgodnie z którym Komisja pomyliła ochronę przyznaną danym osobowym z prawem do poszanowania życia prywatnego, należy oddalić, ponieważ nie może on podważyć zgodności zaskarżonej decyzji z prawem podstawowym ustanowionym w art. 7 Karty.

194

W drugiej kolejności, co się tyczy twierdzenia, że zaskarżona decyzja jest nieproporcjonalna, ponieważ ustanawia obowiązek dostarczenia dokumentów pochodzących z osobistych urządzeń i aplikacji do komunikacji wskazanych osób, mimo że w rozpatrywanym okresie zostały one wykorzystane tylko raz do celów służbowych, należy zauważyć, że, po pierwsze, dochodzenie dotyczy domniemanych naruszeń reguł konkurencji, co czyni bardziej prawdopodobnym korzystanie ze stosunkowo nieformalnych i dyskretnych kanałów komunikacji, a nie z urządzeń zawodowych.

195

Po drugie, zmiana częstotliwości na przykład w ten sposób, że urządzenie lub aplikacja musiałyby zostać wykorzystane co najmniej 25 razy do celów służbowych, stwarzałaby ryzyko, że dokumenty istotne dla dochodzenia Komisji nie zostałyby ujawnione, ponieważ nie ma żadnej gwarancji, że osoba, która wykorzystała urządzenie lub aplikację do komunikacji do celów służbowych mniej niż 25 razy, nie wysłała lub nie otrzymała dokumentów istotnych dla dochodzenia Komisji.

196

W trzeciej kolejności argument, zgodnie z którym zaskarżona decyzja jest nieproporcjonalna ze względu na okoliczność, że jej wykonanie ujawniłoby dużą liczbę dokumentów dotyczących życia prywatnego, w tym dokumentów dotyczących opinii politycznych i przekonań religijnych, nie może podważyć proporcjonalnego charakteru tej decyzji, biorąc pod uwagę fakt, że skarżąca nie wykazała, że istnieją bardziej odpowiednie hasła wyszukiwania, które pozwoliłyby osiągnąć uzasadnione cele zaskarżonej decyzji, a w mniejszym stopniu mogłyby ujawniać dokumenty dotyczące opinii politycznych lub przekonań religijnych wskazanych osób.

197

W konsekwencji należy oddalić część drugą zarzutu trzeciego, a tym samym zarzut trzeci w całości.

198

W zarzucie czwartym skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 11 Karty i art. 10 EKPC. Zarzut ten składa się z dwóch części, z których pierwsza dotyczy braku formalnych gwarancji proceduralnych mających na celu ochronę źródeł dziennikarskich, a druga – niewystarczających gwarancji proceduralnych mających na celu ochronę takich źródeł.

199

W pierwszej kolejności skarżąca twierdzi, że w braku zmiany zaskarżonej decyzji lub braku pisemnego zapewnienia ze strony Komisji co do gwarancji proceduralnych, jakie instytucja ta zaproponowała nieformalnie, nie jest w stanie podjąć niezbędnych kroków w celu zastosowania się do zaskarżonej decyzji bez naruszenia prawa dziennikarzy do ochrony źródeł.

200

Komisja twierdzi, że w piśmie z dnia 25 września 2023 r. skarżąca zwróciła jej uwagę na istnienie trudności prawnych i technicznych, jakie napotkała w celu wykonania decyzji z dnia 19 września 2023 r., a następnie, w dniu 4 października 2023 r., skarżąca wystosowała notę prawną, w której zaproponowała wyłączenie w całości z zakresu decyzji z dnia 19 września 2023 r. dokumentów mogących ujawnić źródło dziennikarskie w przypadkach, w których nie była w stanie uzyskać zgody zainteresowanych dziennikarzy.

201

W dniu 6 października 2023 r. Komisja zaproponowała skarżącej zastosowanie, w odniesieniu do dokumentów, które mogą być objęte ochroną źródeł dziennikarskich, gwarancji proceduralnych analogicznych do tych, które zostały wprowadzone w celu zapewnienia poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem.

202

Pismem z dnia 6 grudnia 2023 r. Komisja potwierdziła wprowadzenie takiej metody. W pkt 14 tego pisma Komisja „potwierdza, że dokumenty, które mogłyby ujawnić źródła dziennikarskie, korzystają ze szczególnej ochrony” oraz „proponuje zastosowanie gwarancji proceduralnych analogicznych do tych, które zostały wprowadzone w celu zapewnienia ochrony poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem [; w] praktyce, osoby wskazane w [zaskarżonej decyzji] i posiadające legitymację prasową, mogłyby dokonać przeglądu dokumentów spełniających kryteria określone w [zaskarżonej decyzji], zidentyfikować informacje objęte taką ochroną i dostarczyć okrojoną wersję uniemożliwiającą identyfikację źródeł dziennikarskich (lub, w braku takiej możliwości, wycofać przedłożenie dokumentu, jeżeli nie jest możliwe dostarczenie wersji jawnej) [; j]ako że Lagardère jest odpowiedzialna za pełne i prawidłowe dostarczenie wszystkich dokumentów objętych zakresem [zaskarżonej decyzji], [musi] ona przedstawić pozostałe dokumenty, jak również tabelę podsumowującą szczegółowo charakter usuniętych informacji lub dokumenty wycofane z materiału dowodowego”.

203

W pkt 14 decyzji z dnia 24 stycznia 2024 r. Komisja powtórzyła gwarancje proceduralne zawarte w piśmie z dnia 6 grudnia 2023 r. i wyjaśniła, że pismo to stanowi integralną część tej decyzji.

204

Należy stwierdzić, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, z akt sprawy wynika, iż rozpatrywane gwarancje proceduralne zostały zaproponowane przez Komisję już w dniu 6 października 2023 r. oraz że już w dniu 6 grudnia 2023 r. skarżącej udzielono formalnych i pisemnych zapewnień. Ponadto skarżąca zakwestionowała wystarczający charakter tych gwarancji w ramach części drugiej niniejszego zarzutu.

205

W związku z tym, i w świetle faktu, że termin przewidziany w decyzji z dnia 19 września 2023 r. został najpierw przedłużony do dnia 1 grudnia 2023 r., a następnie do dnia 7 lutego 2024 r. (zob. pkt 18, 22 powyżej) należy oddalić argument skarżącej przypomniany w pkt 199 powyżej.

206

W drugiej kolejności skarżąca zauważa w replice, że odnośne gwarancje zostały włączone do zaskarżonej decyzji dopiero decyzją z dnia 24 stycznia 2024 r. Na rozprawie skarżąca stwierdziła, że Komisja, wydając tę decyzję, nie może skutecznie zmienić zaskarżonej decyzji oraz że sposób postępowania Komisji był niewłaściwy dla tego celu.

207

W tym względzie, o ile prawdą jest, że zgodność aktu Unii z prawem należy oceniać na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejących w chwili wydania tego aktu (zob. wyrok z dnia 17 grudnia 2014 r., Si.mobil/Komisja, T‑201/11, EU:T:2014:1096, pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo), nie zmienia to faktu, że interes prawny strony skarżącej musi istnieć na etapie wniesienia skargi i trwać aż do momentu wydania orzeczenia sądowego (zob. podobnie wyrok z dnia 30 kwietnia 2020 r., Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych/Komisja, C‑560/18 P, EU:C:2020:330, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo). Zarzut mający na celu stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalny z uwagi na brak interesu prawnego, jeżeli – nawet przy założeniu, że jest on zasadny – stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w oparciu o tenże zarzut nie będzie mogło przynieść korzyści stronie skarżącej (zob. podobnie wyrok z dnia 9 czerwca 2011 r., Evropaïki Dynamiki/EBC, C‑401/09 P, EU:C:2011:370, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo). Do strony skarżącej należy przedstawienie dowodu na istnienie interesu prawnego (zob. wyrok z dnia 30 czerwca 2022 r., Camerin/Komisja, C‑63/21 P, niepublikowany, EU:C:2022:516, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto należy przypomnieć, że niespełnienie przesłanek dopuszczalności skargi stanowi bezwzględną przeszkodę procesową, do Sądu należy zbadanie z urzędu, czy strona skarżąca ma interes w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji (zob. wyrok z dnia 21 grudnia 2022 r., E. Breuninger/Komisja, T‑525/21, EU:T:2022:835, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo).

208

W niniejszej sprawie, w odpowiedzi na środki organizacji postępowania skarżąca stwierdziła, że po wydaniu decyzji z dnia 24 stycznia 2024 r. jej interes w kwestionowaniu istnienia formalnych gwarancji proceduralnych mających na celu ochronę tajemnicy źródeł dziennikarskich nadal istnieje, ponieważ, po pierwsze, Komisja nie może przywrócić z mocą wsteczną zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a po drugie, przewidziane gwarancje nie mogą zapobiec wszystkim naruszeniom ochrony źródeł dziennikarskich. Skarżąca przedstawiła w tym względzie nowe argumenty zmierzające do zakwestionowania wystarczającego charakteru odnośnych gwarancji. Jednakże te nowe argumenty, podniesione po raz pierwszy na etapie odpowiedzi skarżącej na środki organizacji postępowania, należy odrzucić jako niedopuszczalne na podstawie art. 84 § 2 regulaminu postępowania, ponieważ nie opierają się one na nowych okolicznościach prawnych i faktycznych, jak wynika z pkt 204 powyżej.

209

Ponadto takie argumenty nie pozwalają na ustalenie, że skarżąca ma nadal interes prawny w ramach niniejszego zarzutu. Skarżąca nie wyjaśnia w szczególności powodów, dla których stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji mogłoby przynieść jej korzyść, ponieważ – jak wskazano w pkt 200–203 powyżej – Komisja wprowadziła gwarancje dotyczące ochrony źródeł dziennikarskich mające na celu uwzględnienie obaw wyrażonych w tej kwestii przez skarżącą. W szczególności w decyzji z dnia 24 stycznia 2024 r. Komisja powtórzyła gwarancje proceduralne zawarte w piśmie z dnia 6 grudnia 2023 r. i wyjaśniła, że pismo to stanowi integralną część tej decyzji. Jednakże skarżąca – jak potwierdziła na rozprawie – nie dostosowała swoich żądań w celu zakwestionowania tej decyzji, mimo że Komisja pismem z dnia 25 stycznia 2024 r. poinformowała Sąd o wydaniu decyzji z dnia 24 stycznia 2024 r. i wezwała skarżącą do dostosowania skargi na podstawie art. 86 regulaminu postępowania.

210

W związku z tym skarżąca nie wykazała, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie argumentów streszczonych w pkt 199 powyżej mogłoby jej przynieść korzyść, jak wymaga tego orzecznictwo przytoczone w pkt 207 powyżej.

211

Należy zatem oddalić część pierwszą zarzutu czwartego.

212

Skarżąca twierdzi, że gwarancje proceduralne zaproponowane nieformalnie przez Komisję oznaczają, że musi ona przeprowadzić, dla każdego dziennikarza, indywidualny przegląd dokumentów odpowiadających hasłom wyszukiwania i utworzyć wykaz wszystkich wyłączonych dokumentów. W niniejszej sprawie narzucone przez Komisję hasła wyszukiwania doprowadziły do zidentyfikowania ponad 77000 dokumentów, w tym wielu dokumentów niemających związku z przedmiotem dochodzenia. W związku z tym Komisja nałożyła na skarżącą nieproporcjonalny nakład pracy.

213

W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja mogła podjąć środki o mniejszym stopniu ingerencji, w szczególności precyzując niektóre hasła wyszukiwania, łącząc je z innymi w celu lepszego zakreślenia swoich żądań i dostosowując hasła wyszukiwania do poszczególnych wskazanych osób. W braku takich wyjaśnień i biorąc pod uwagę krótkie terminy wyznaczone przez Komisję, przyznana dziennikarzom możliwość wyłączenia dokumentów, które uważają za objęte tajemnicą źródeł dziennikarskich, jest sztuczna i nie pozwala na skuteczną ochronę ich praw.

214

Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.

215

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Karty, zatytułowanym „Wolność wypowiedzi i informacji”, każdy ma prawo do wolności wypowiedzi, które to prawo obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe.

216

Prawa i wolności ustanowione w art. 11 Karty nie stanowią prerogatyw o charakterze absolutnym, lecz należy je rozważać z uwzględnieniem ich funkcji społecznej (zob. podobnie wyrok z dnia 6 października 2020 r., La Quadrature du Net i in., C‑511/18, C‑512/18 i C‑520/18, EU:C:2020:791, pkt 120 i przytoczone tam orzecznictwo).

217

Jak wynika z art. 52 ust. 1 Karty, akt ten dopuszcza ograniczenia w korzystaniu z tych praw i wolności, o ile ograniczenia te są przewidziane ustawą, szanują istotę tych praw i wolności oraz – z poszanowaniem zasady proporcjonalności – są konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób.

218

W tym względzie należy przypomnieć, że art. 11 Karty stanowi jeden z istotnych fundamentów pluralistycznego i demokratycznego społeczeństwa i jest jedną z wartości, na jakich zgodnie z art. 2 TUE opiera się Unia (zob. podobnie wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r., Tele2 Sverige i Watson i in., C‑203/15 i C‑698/15, EU:C:2016:970, pkt 93).

219

Ponadto z art. 52 ust. 3 Karty wynika, że w zakresie, w jakim zawiera ona prawa, które odpowiadają prawom zagwarantowanym w EKPC, ich znaczenie i zakres są takie same jak praw przyznanych przez tę konwencję. Jednak postanowienie to nie stanowi przeszkody, aby prawo Unii przyznawało szerszą ochronę.

220

W celu dokonania wykładni art. 11 Karty sąd Unii powinien zatem brać pod uwagę, jako minimalny próg ochrony, prawa zapisane w będącym odpowiednikiem tego postanowienia art. 10 EKPC, tak jak zostały one zinterpretowane w orzecznictwie ETPC (zob. wyrok z dnia 4 października 2024 r., Real Madrid Club de Fútbol, C‑633/22, EU:C:2024:843, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo).

221

W tym względzie należy przypomnieć, że ETPC uznał, iż wiążący nakaz przekazania materiałów dziennikarskich zawierających informacje umożliwiające identyfikację źródeł dziennikarskich wystarcza do stwierdzenia, że rozpatrywany nakaz należy uznać za ingerencję w korzystanie z wolności otrzymywania lub przekazywania informacji w rozumieniu art. 10 ust. 1 ETPC (wyrok ETPC z dnia 14 września 2010 r. w sprawie Sanoma Uitgevers B.V. przeciwko Niderlandom, CE:ECHR:2010:0914JUD003822403, § 72).

222

ETPC uznał jednak również, że ingerencji w korzystanie z wolności wypowiedzi, jaką stanowi nadzór strategiczny, nie można uznać za szczególnie poważną, jeżeli te środki nadzoru nie mają na celu ujawnienia źródeł dziennikarskich (zob. podobnie wyrok ETPC z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie Weber i Saravia przeciwko Niemcom, CE:ECHR:2006:0629DEC005493400, § 151).

223

W świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 222 powyżej należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja nie ma na celu, jako taka, ujawnienia źródeł dziennikarskich, ponieważ przedmiotem tej decyzji jest zebranie informacji w celu sprawdzenia, czy Vivendi naruszyła obowiązek zgłoszenia, zawieszenia lub przestrzegania warunków związanych z decyzją uznającą koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym. W braku wdrożenia przewidzianych gwarancji proceduralnych informacje dotyczące źródeł dziennikarskich zostałyby ujawnione jedynie w sposób incydentalny. Wynika z tego, że ograniczenia w korzystaniu z wolności wypowiedzi, które pociąga za sobą zaskarżona decyzja, nie można uznać za szczególnie poważne.

224

Skarżąca nie podnosi zastrzeżeń dotyczących wymogów ustanowionych w art. 52 ust. 1 Karty i nie kwestionuje twierdzenia Komisji, zgodnie z którym wdrożenie gwarancji proceduralnych określonych w piśmie z dnia 6 grudnia 2023 r. i powtórzonych w decyzji z dnia 24 stycznia 2024 r. (zob. pkt 202 i 203 powyżej) będzie w całości chronić poufność źródeł dziennikarskich, ponieważ dziennikarze będą mogli dokonać przeglądu dokumentów spełniających kryteria określone w zaskarżonej decyzji, zidentyfikować informacje objęte taką ochroną i dostarczyć okrojoną wersję uniemożliwiającą identyfikację źródeł dziennikarskich lub, w przeciwnym razie, wycofać przedłożenie dokumentu, jeżeli nie jest możliwe dostarczenie wersji jawnej.

225

Skarżąca twierdzi bowiem jedynie, że gwarancje proceduralne mające na celu ochronę tajemnicy źródeł dziennikarskich powodują nadmierny nakład pracy. Te gwarancje proceduralne są zatem jej zdaniem „sztuczne”, nie pozwalając na skuteczną ochronę praw zainteresowanych dziennikarzy.

226

W tym względzie należy zauważyć, że z orzecznictwa ETPC wynika, iż gwarancje powinny być stosowane w sposób konkretny i skuteczny, a nie teoretyczny i iluzoryczny, w szczególności w świetle dużej liczby zajętych dokumentów elektronicznych i wiadomości elektronicznych (zob. analogicznie wyrok ETPC z dnia 2 kwietnia 2015 r. w sprawie Vinci Construction i GTM Génie Civil et Services przeciwko Francji, CE:ECHR:2015:0402JUD006362910, § 75 i przytoczone tam orzecznictwo).

227

W niniejszej sprawie skarżąca podnosi, że czternaście osób jest zobowiązanych dokonać przeglądu 77000 dokumentów, co daje średnio 5500 dokumentów na osobę, oraz że nakład pracy, jaki wynika z zadania spoczywającego na każdym dziennikarzu jest znaczny. Należy jednak zauważyć, że skarżąca nie podaje żadnych wskazówek dotyczących nakładu pracy, jaki wiązałby się ze sporządzeniem tabeli podsumowującej szczegółowo opisującej charakter usuniętych informacji lub dokumentów wycofanych z materiału dowodowego. W tych okolicznościach argument skarżącej dotyczący znacznego nakładu pracy wynikającego z zaskarżonej decyzji nie pozwala wykazać teoretycznego i iluzorycznego charakteru gwarancji ustanowionych w rozumieniu orzecznictwa EKPC przytoczonego w pkt 226 powyżej.

228

Wynika z tego, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, zadania wymagane w celu wdrożenia gwarancji proceduralnych mających na celu ochronę źródeł dziennikarskich nie są na tyle rozległe, by gwarancje te można było uznać za „sztuczne”, teoretyczne lub iluzoryczne, nie pozwalając na skuteczną ochronę prawa dziennikarzy do ochrony ich źródeł.

229

Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżąca zaproponowała z własnej inicjatywy wyłączenie w całości z zakresu zaskarżonej decyzji dokumentów mogących ujawnić źródło dziennikarskie, w przypadkach, w których nie była w stanie uzyskać zgody zainteresowanych dziennikarzy (zob. pkt 200 powyżej).

230

Wreszcie argument, zgodnie z którym Komisja powinna była sprecyzować niektóre hasła wyszukiwania, łącząc je z innymi w celu lepszego zakreślenia swoich żądań i dostosowując hasła wyszukiwania do poszczególnych wskazanych osób, zostanie przeanalizowany w ramach części drugiej zarzutu szóstego.

231

W konsekwencji należy oddalić część drugą zarzutu czwartego, a tym samym zarzut czwarty w całości.

232

Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie jest ona w stanie ani zrozumieć zakresu obowiązków wynikających z tej decyzji, ani podjąć niezbędnych działań w celu zastosowania się do tej decyzji.

233

W pierwszej kolejności zbieranie danych osobowych pracowników grupy Lagardère narusza ich prawo do poszanowania życia prywatnego, narażając skarżącą na sankcję karną. Zaskarżona decyzja, ponieważ zmusza skarżącą do podjęcia niezgodnych z prawem działań, narusza zasadę pewności prawa.

234

W drugiej kolejności Komisja nie przedstawiła spójnej definicji terminu „dokumenty”, które stanowi centralne pojęcie zaskarżonej decyzji. „Dokumenty” to „wszystkie pliki informatyczne znajdujące się w posiadaniu lub pod kontrolą Lagardère”, ale pojęcie to obejmuje dokumenty znajdujące się w „prywatnych lub osobistych skrzynkach poczty elektronicznej” oraz „prywatnych lub osobistych telefonach komórkowych lub tabletach” odnośnych osób, które to dokumenty zdaniem skarżącej nie znajdują się ani w posiadaniu, ani pod kontrolą grupy Lagardère.

235

Ponadto zaskarżona decyzja nakłada na skarżącą obowiązek potwierdzenia, że odpowiedź na żądanie udzielenia informacji „obejmuje wszystkie dokumenty odpowiadające temu żądaniu” oraz że przedłożone dokumenty są „prawdziwe, prawidłowe i kompletne”. Jednakże w odpowiedzi na skargę Komisja powołuje się na łagodniejszy standard, zgodnie z którym skarżąca jest zobowiązana jedynie do podjęcia „rozsądnych starań” w celu udzielenia odpowiedzi na zaskarżoną decyzję.

236

Komisja nie zgadza się z argumentacją skarżącej.

237

Zasada pewności prawa, która jest ogólną zasadą prawa Unii, ma na celu zagwarantowanie przewidywalności sytuacji i stosunków prawnych podlegających prawu Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 15 lutego 1996 r., Duff i in./Komisja, C‑63/93, EU:C:1996:51, pkt 20). Zasada ta wymaga, aby każdy akt administracji wywołujący skutki prawne był jasny i precyzyjny, tak aby zainteresowany mógł poznać jednoznacznie swoje prawa i obowiązki i podjąć w związku z tym odpowiednie działania (zob. wyroki: z dnia 1 października 1998 r., Langnese-Iglo/Komisja, C‑279/95 P, EU:C:1998:447, pkt 78 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 14 marca 2014 r., Cemex i in./Komisja, T‑292/11, niepublikowany, EU:T:2014:125, pkt 141 i przytoczone tam orzecznictwo).

238

Przede wszystkim należy stwierdzić, że w zakresie, w jakim skarżąca twierdzi, iż dokumenty przechowywane w osobistych urządzeniach i aplikacjach nie znajdują się ani w jej posiadaniu, ani pod jej kontrolą, argument ten odpowiada zasadniczo argumentowi odrzuconemu w ramach zarzutów pierwszego i trzeciego, zgodnie z którym skarżąca nie jest w stanie uzyskać dostępu do niektórych danych, których przekazania żąda Komisja.

239

Ponadto należy przypomnieć, że okoliczność, iż niektóre aspekty zaskarżonej decyzji mogą budzić wątpliwości interpretacyjne, nie może być uznana za źródło dwuznaczności na tyle istotnej, by Sąd musiał stwierdzić naruszenie zasady pewności prawa wpływające na zgodność z prawem tej decyzji [zob. analogicznie wyrok z dnia 14 marca 2014 r., Holcim (Deutschland) i Holcim/Komisja, T‑293/11, niepublikowany, EU:T:2014:127, pkt 93].

240

Jest tak w przypadku interpretacji pojęcia „dokumentów”. Zakładając, że w zaskarżonej decyzji rzeczywiście występuje niejednoznaczność w tym względzie, Komisja nie może jednak skutecznie zarzucać skarżącej niewystarczającego charakteru jej odpowiedzi, który mógłby wynikać z nieprecyzyjnego sformułowania jej własnych pytań. Ponadto Komisja potwierdziła w odpowiedzi na skargę, że zaskarżona decyzja wymaga, aby informacje dostarczone przez skarżącą były prawdziwe, prawidłowe i kompletne zgodnie z jej wiedzą. Są to elementy, które należy uwzględnić w ramach ewentualnej skargi na decyzję nakładającą grzywnę lub okresową karę pieniężną na podstawie, odpowiednio, art. 14 ust. 1 lit. c) i art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 [zob. analogicznie wyrok z dnia 14 marca 2014 r., Holcim (Deutschland) i Holcim/Komisja, T‑293/11, niepublikowany, EU:T:2014:127, pkt 94].

241

Co się tyczy twierdzeń skarżącej, zgodnie z którymi zaskarżona decyzja zmusza ją do podjęcia niezgodnych z prawem działań lub nie chroni w wystarczającym stopniu dokumentów objętych tajemnicą źródeł dziennikarskich, należy zauważyć, że okoliczności te nie wynikają z nieprecyzyjnego lub niejasnego charakteru zaskarżonej decyzji. Wynika z tego, że twierdzenia te są bezskuteczne w ramach zarzutu opartego na naruszeniu zasady pewności prawa.

242

To samo dotyczy twierdzenia skarżącej, zgodnie z którym w odpowiedzi na skargę Komisja powołuje się na łagodniejszy standard.

243

W konsekwencji zarzut piąty należy oddalić.

244

W niniejszym zarzucie, składającym się z dwóch części, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasady proporcjonalności i ochrony przed arbitralnymi ingerencjami władzy publicznej w sferę prywatnej działalności, ponieważ decyzja ta wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu dochodzenia prowadzonego przez Komisję, w odniesieniu, po pierwsze, do wybranego instrumentu prawnego, po drugie, do zakresu żądanych informacji, i po trzecie, do wyznaczonego terminu na udzielenie odpowiedzi. Skarżąca utrzymuje również, że zaskarżona decyzja nie opiera się na żadnych poszlakach o wystarczająco poważnym charakterze, aby uzasadniać podejrzenia Komisji co do popełnienia naruszeń.

245

Komisja podnosi niedopuszczalność zarzutu szczegółowego podniesionego po raz pierwszy w replice, zgodnie z którym zaskarżona decyzja nie opiera się na poszlakach o wystarczająco poważnym charakterze, aby podejrzewać naruszenie przepisów rozporządzenia nr 139/2004.

246

Skarżąca utrzymuje, że przedstawienie tego zarzutu na etapie repliki uzasadnia szczegółowość poszlak – które skłoniły Komisję do podejrzenia naruszenia – przywołana w części odpowiedzi na skargę zatytułowanej „Chronologia istotnych okoliczności faktycznych”.

247

Zgodnie z art. 84 § 1 regulaminu postępowania nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania, chyba że opierają się one na okolicznościach prawnych lub faktycznych ujawnionych dopiero po jego wszczęciu lub stanowią one rozszerzenie zarzutu podniesionego wcześniej, bezpośrednio lub pośrednio, w skardze wszczynającej postępowanie i który pozostaje z nim w ścisłym związku [zob. podobnie wyrok z dnia 5 października 2020 r., HeidelbergCement i Schwenk Zement/Komisja, T‑380/17, EU:T:2020:471, pkt 87 (niepublikowany) i przytoczone tam orzecznictwo].

248

Pojęcie „zarzutu” w rozumieniu art. 84 § 1 regulaminu postępowania zostało zinterpretowane szeroko i obejmuje także zarzuty szczegółowe (wyrok z dnia 29 listopada 2018 r., Hiszpania/Komisja, T‑459/16, niepublikowany, EU:T:2018:857, pkt 25) i argumenty (zob. podobnie wyrok z dnia 11 lipca 2019 r., Silver Plastics i Johannes Reifenhäuser/Komisja, T‑582/15, niepublikowany, EU:T:2019:497, pkt 198).

249

Należy stwierdzić, że okoliczność, iż Komisja wyjaśniła w odpowiedzi na skargę w sposób bardziej szczegółowy niż w zaskarżonej decyzji powody, dla których postanowiła zbadać domniemane naruszenia, nie może stanowić elementu uzasadniającego podniesienie tego nowego zarzutu szczegółowego. Nic bowiem nie stało na przeszkodzie, aby skarżąca podniosła ten zarzut w skardze, czego nie uczyniła. Ponadto skarżąca nie twierdzi, że ten zarzut szczegółowy stanowi rozszerzenie zarzutu podniesionego wcześniej.

250

Wynika z tego, że zarzut szczegółowy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja nie opiera się na poszlakach o wystarczająco poważnym charakterze, nie opiera się na okolicznościach prawnych lub faktycznych ujawnionych dopiero w toku postępowania. Należy go zatem odrzucić jako niedopuszczalny.

251

W tych okolicznościach wniosek skarżącej podniesiony w ramach tego nowego zarzutu szczegółowego, dotyczący przyjęcia środków organizacji postępowania w celu umożliwienia Sądowi sprawdzenia, czy Komisja posiadała poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze, aby uzasadnić zaskarżoną decyzję, jest bezprzedmiotowy.

252

Skarżąca twierdzi, że natychmiastowe podjęcie decyzji na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 zamiast wystosowania prostego wniosku na podstawie art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia jest nieproporcjonalne. W niniejszej sprawie skorzystanie z prostego wniosku o udzielenie informacji byłoby wystarczające.

253

Skarżąca powtarza argumenty streszczone w pkt 57 i 58 powyżej, podkreślając, że naruszenie zasady proporcjonalności jest tym poważniejsze, że Komisja skierowała do niej w dniu 20 września 2023 r. żądanie udzielenia informacji w związku z kwestiami niemal identycznymi z kwestiami określonymi w zaskarżonej decyzji.

254

Komisja nie zgadza się z argumentacją skarżącej.

255

Przede wszystkim, co się tyczy skorzystania z żądania udzielenia informacji w drodze decyzji podjętej na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 zamiast prostego wniosku o udzielenie informacji na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004, z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 wynika, że Komisja ma prawo zażądać informacji „za pośrednictwem prostego wniosku lub decyzji”, przy czym przepis ten nie uzależnia wydania decyzji od uprzedniego wystosowania prostego wniosku.

256

Komisja dysponuje bowiem szerokim zakresem uznania do celów stosowania art. 11, 14 i 15 rozporządzenia nr 139/2004 (wyrok z dnia 4 października 2024 r., thyssenkrupp/Komisja, C‑581/22 P, EU:C:2024:821, pkt 380).

257

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada proporcjonalności, która należy do ogólnych zasad prawa Unii, wymaga, by akty instytucji nie wykraczały poza granice tego, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów przyświecających danemu uregulowaniu, przy czym jeśli jest możliwy wybór spośród wielu odpowiednich środków, należy wybrać ten najmniej uciążliwy, zaś wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów (zob. wyrok z dnia 12 lipca 2001 r., Jippes i in., C‑189/01, EU:C:2001:420, pkt 81 i przytoczone tam orzecznictwo).

258

Wybór, jakiego należy dokonać między prostym wnioskiem o udzielenie informacji a decyzją, powinien zależeć od potrzeb stosownego dochodzenia, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności danej sprawy [zob. analogicznie wyrok z dnia 14 marca 2014 r., Holcim (Deutschland) i Holcim/Komisja, T‑293/11, niepublikowany, EU:T:2014:127, pkt 84 i przytoczone tam orzecznictwo].

259

W niniejszym przypadku, biorąc pod uwagę ilość informacji, które należy zebrać i zweryfikować, a także potrzebę przeprowadzenia stosownego dochodzenia i wagę domniemanych naruszeń, nie wydaje się ani niewłaściwe, ani nieproporcjonalne, w stosunku do potrzeb dochodzenia, że Komisja postanowiła skorzystać z decyzji w sprawie żądania informacji, ponieważ taka decyzja pozwala jej, jak podkreślono w pkt 61 powyżej, na ukaranie skarżącej w przypadku przekazania niekompletnych lub spóźnionych informacji.

260

Ponadto żądanie udzielenia informacji z dnia 20 września 2023 r. wymagało jedynie od skarżącej, aby przedstawiła wyjaśnienia dotyczące ograniczonej liczby konkretnych zdarzeń i okoliczności. Sam fakt, że żądanie udzielenia informacji z dnia 20 września 2023 r. dotyczyło tematów podobnych do tych wskazanych w zaskarżonej decyzji, nie oznacza, że skarżąca przekazuje informacje, które są już w posiadaniu Komisji, ponieważ wspomniana decyzja opiera się na precyzyjnych kryteriach, które nie były zawarte w tym poprzednim żądaniu.

261

Wreszcie należy oddalić argument skarżącej, zgodnie z którym zastosowanie decyzji zamiast prostego wniosku o udzielenie informacji jest nieproporcjonalne, ponieważ skarżąca współpracowała z Komisją w ramach postępowania wszczętego w ramach kontroli koncentracji. Wystarczy bowiem przypomnieć, że postępowanie w sprawie badania zgodności koncentracji z rynkiem wewnętrznym jest odrębne od dochodzenia mającego na celu wykazanie naruszenia przepisów rozporządzenia nr 139/2004.

262

Z powyższego wynika, że Komisja nie naruszyła zasady proporcjonalności, stosując decyzję na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 zamiast prostego wniosku na podstawie art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia.

263

Należy zatem oddalić część pierwszą zarzutu szóstego.

264

W części drugiej zarzutu szóstego, składającej się z sześciu zarzutów szczegółowych, skarżąca zmierza zasadniczo do wykazania, że różne aspekty zaskarżonej decyzji naruszają zasadę proporcjonalności poprzez nałożenie na nią nakładu pracy nieproporcjonalnego w stosunku do potrzeb dochodzenia Komisji.

265

Należy przypomnieć, że zasada proporcjonalności, która należy do ogólnych zasad prawa Unii, wymaga, by akty instytucji nie wykraczały poza granice tego, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów przyświecających danemu uregulowaniu, przy czym jeśli jest możliwy wybór spośród wielu odpowiednich środków, należy wybrać ten najmniej uciążliwy, zaś wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów (zob. wyrok z dnia 12 grudnia 2012 r., Electrabel/Komisja, T‑332/09, EU:T:2012:672, pkt 279 i przytoczone tam orzecznictwo).

266

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przedsiębiorstwo, wobec którego zastosowano środek dochodzeniowy, podlega obowiązkowi aktywnej współpracy, co oznacza, że ma ono udostępnić Komisji wszelkie informacje związane z przedmiotem dochodzenia (zob. wyrok z dnia 9 kwietnia 2019 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja, T‑371/17, niepublikowany, EU:T:2019:232, pkt 119 i przytoczone tam orzecznictwo).

267

Należy jednak podkreślić, że wykonywanie tego uprawnienia przez Komisję jest ograniczone w szczególności wymogiem poszanowania zasady proporcjonalności. Nałożony na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji nie może bowiem stanowić dla niego obciążenia nieproporcjonalnego w stosunku do potrzeb dochodzenia (zob. wyrok z dnia 9 kwietnia 2019 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja, T‑371/17, niepublikowany, EU:T:2019:232, pkt 120 i przytoczone tam orzecznictwo).

268

Jednakże sam fakt, że żądanie udzielenia informacji nakłada na przedsiębiorstwo znaczny nakład pracy, nie wystarcza sam w sobie do wykazania, że jest ono nieproporcjonalne w świetle potrzeb dochodzenia związanych w szczególności z podejrzeniami popełnienia naruszenia, które Komisja zamierza zweryfikować, oraz z okolicznościami danego postępowania (zob. analogicznie wyrok z dnia 9 kwietnia 2019 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja, T‑371/17, niepublikowany, EU:T:2019:232, pkt 121 i przytoczone tam orzecznictwo).

269

Ze względu na szerokie uprawnienia dochodzeniowe przyznane Komisji w rozporządzeniu nr 139/2004, to do tej instytucji należy ocena, czy dana informacja jest konieczna w celu umożliwienia wykrycia naruszenia reguł konkurencji (zob. analogicznie wyrok z dnia 28 stycznia 2021 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja, C‑466/19 P, EU:C:2021:76, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednakże nie można wymagać od Komisji, aby przed jakimkolwiek żądaniem udzielenia informacji znała treść żądanych dokumentów oraz ich znaczenie dla celów dochodzenia (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 22 marca 2012 r., Slovak Telekom/Komisja, T‑458/09 i T‑171/10, EU:T:2012:145, pkt 55).

270

Nawet jeśli Komisja dysponuje już poszlakami, a nawet dowodami dotyczącymi istnienia naruszenia, może ona zasadnie uznać za konieczne zażądanie dodatkowych informacji pozwalających jej lepiej określić zakres naruszenia, określenie czasu jego trwania lub kręgu przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 28 stycznia 2021 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja, C‑466/19 P, EU:C:2021:76, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo).

271

Jeżeli chodzi o sprawowaną przez sądy Unii kontrolę oceny Komisji dotyczącej koniecznego charakteru informacji, Trybunał orzekł, że należy oceniać go w odniesieniu do celu wskazanego w żądaniu udzielenia informacji, a mianowicie podejrzeń popełnienia naruszenia, które Komisja zamierza zweryfikować. Wymóg istnienia związku między żądaniem udzielenia informacji a podejrzewanym naruszeniem jest spełniony, jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem Komisja może racjonalnie zakładać, że informacje te są tego rodzaju, że mogą pomóc jej w ustaleniu istnienia tego naruszenia (zob. analogicznie wyrok z dnia 28 stycznia 2021 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja, C‑466/19 P, EU:C:2021:76, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo).

272

Ponieważ konieczny charakter informacji należy oceniać w odniesieniu do celu wskazanego w żądaniu udzielenia informacji, cel ten należy wskazać z wystarczającą precyzją, w przeciwnym razie niemożliwe byłoby ustalenie, czy informacja jest konieczna, a sąd Unii nie mógłby przeprowadzić kontroli (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 marca 2016 r., Schwenk Zement/Komisja, C‑248/14 P, niepublikowany, EU:C:2016:150, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo).

273

Argumenty skarżącej należy przeanalizować w świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 265–272 powyżej. W tym względzie należy zauważyć, że skarżąca nie kwestionuje, iż cel wskazany w żądaniu udzielenia informacji został wskazany w zaskarżonej decyzji z wystarczającą precyzją.

274

W pierwszym zarzucie szczegółowym skarżąca twierdzi, że żądanie przedstawienia wszystkich dokumentów „przygotowanych lub otrzymanych lub wysłanych lub przechowywanych przez wskazane osoby” w kontekście wydawania decyzji dotyczących określonych tematów jest nieproporcjonalne w stosunku do potrzeb dochodzenia i powoduje nadmierny nakład pracy dla skarżącej, która jest zobowiązana do indywidualnych spotkań ze wskazanymi osobami w celu omówienia tematów i określenia haseł wyszukiwania wykraczających poza te, które zostały już wskazane w zaskarżonej decyzji. Komisja nie uwzględniła zresztą zastrzeżeń wyrażonych przez skarżącą w tym względzie.

275

Komisja nie zgadza się z argumentacją skarżącej.

276

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że skarżąca nie kwestionuje twierdzenia Komisji, zgodnie z którym tematy służą zagwarantowaniu kompletności wyszukiwania przeprowadzonego za pomocą słów kluczowych. W związku z tym nie może ona skutecznie twierdzić, że Komisja mogła sama określić mniej dotkliwą metodologię, identyfikując inne hasła wyszukiwania, ponieważ identyfikacja dodatkowych haseł wyszukiwania zależy od wkładu wskazanych osób. W związku z tym skarżąca nie wykazała, że istnieje mniej dotkliwa metodologia identyfikacji dokumentów niezbędnych dla dochodzenia.

277

Ponadto skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła twierdzenia, że wymóg przesłuchania wskazanych osób, czy to w celu zidentyfikowania dodatkowych haseł wyszukiwania, czy też alternatywnej odpowiedzi na ten aspekt zaskarżonej decyzji, nakłada na nią nieproporcjonalny lub nadmierny nakład pracy.

278

W związku z powyższym pierwszy zarzut szczegółowy należy oddalić.

279

W drugim zarzucie szczegółowym skarżąca podnosi, że żądanie Komisji zobowiązujące ją do dostarczenia dokumentów wszystkich poprzedników i następców prawnych osób wskazanych imiennie na wszystkich stanowiskach, jakie osoby te pełniły w rozpatrywanym okresie, prowadzi do tego, że zaskarżona decyzja dotyczy 20 dodatkowych osób, mimo że cztery z tych osób nie mają związku z przedmiotem dochodzenia.

280

Zaskarżona decyzja jest zatem nieproporcjonalna, tym bardziej że Komisja dysponowała informacjami pozwalającymi jej na sformułowanie bardziej ograniczonego żądania, zwracając się do skarżącej o przekazanie wyłącznie dokumentów dotyczących poprzedników i następców prawnych osób wskazanych imiennie we wspomnianej decyzji, które mogły uczestniczyć w podejmowaniu decyzji, które są przedmiotem jej zainteresowania.

281

Komisja kwestionuje tę argumentację.

282

W niniejszej sprawie, z motywu 6 zaskarżonej decyzji wynika, że jej celem jest uzyskanie informacji umożliwiających Komisji ocenę, czy Vivendi wywierała na Lagardère decydujący wpływ, który mógł stanowić naruszenie obowiązków zgłoszenia i zawieszenia oraz nieprzestrzeganie zobowiązań, z naruszeniem przepisów art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004.

283

Należy przede wszystkim zauważyć, że w ramach niniejszego zarzutu szczegółowego skarżąca nie podważa znaczenia dokumentów wysłanych lub otrzymanych przez 15 osób wskazanych imiennie w zaskarżonej decyzji. Nie kwestionuje ona również, że cztery osoby, które jej zdaniem nie miały żadnego związku z podmiotami objętymi dochodzeniem, pełniły strategiczne funkcje w ramach grupy Lagardère, w szczególności w ramach spółek zależnych, które były objęte zakresem przejęcia przez Vivendi.

284

Skarżąca nie wykazała zatem, że Komisja nie mogła racjonalnie zakładać, iż dokumenty tych osób będą mogły pomóc jej w ustaleniu istnienia podejrzewanych naruszeń rozporządzenia nr 139/2004. Ponadto skarżąca nie wykazała, że istnieje mniej dotkliwa metoda identyfikacji dokumentów niezbędnych do dochodzenia, ani z jakim nakładem pracy wiązałoby się poszukiwanie dokumentów pochodzących od czterech osób, które jej zdaniem nie mają związku z przedmiotem dochodzenia.

285

Wynika z tego, że skarżąca nie wykazała nieproporcjonalnego charakteru zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim decyzja ta nakłada na nią obowiązek dostarczenia dokumentów poprzedników i następców prawnych osób wskazanych imiennie.

286

W konsekwencji należy oddalić drugi zarzut szczegółowy.

287

W trzecim zarzucie szczegółowym skarżąca podnosi, że nieprecyzyjność niektórych haseł wyszukiwania i sposób ich stosowania prowadzą do zbierania nadmiernej liczby dokumentów, które nie mają żadnego związku z przedmiotem dochodzenia Komisji.

288

Nieproporcjonalny charakter tych haseł wyszukiwania ilustruje ilość dokumentów odpowiadających zastosowaniu każdej kombinacji haseł wyszukiwania. Obciążenie pracą jest nadmierne, ponieważ selekcja wymagana do zidentyfikowania informacji wymienianych między adwokatem a klientem, wrażliwych danych osobowych oraz, w stosownym przypadku, dokumentów mogących ujawnić źródła dziennikarskie jest tym bardziej czasochłonna, że liczba dokumentów jest duża. Komisja mogła wybrać mniej obciążający środek, nie naruszając przy tym celów prowadzonego przez nią dochodzenia, na przykład poprzez sprecyzowanie dodatkowych haseł wyszukiwania lub określenie okresu krótszego niż rozpatrywany okres, w szczególności w odniesieniu do decyzji objętych dochodzeniem, które dotyczyły odejść lub powołań pewnych osób, wyborów okładek czasopism lub konkretnych projektów lub wydarzeń.

289

Ponadto nieproporcjonalne jest żądanie dostarczenia od skarżącej całego łańcucha wiadomości elektronicznych, rozmowy SMS lub wiadomości natychmiastowych w całym rozpatrywanym okresie, jeżeli tylko jedna wiadomość w ramach tej rozmowy stanowi odpowiedź na zaskarżoną decyzję lub gdy hasła wyszukiwania pojawiają się w różnych miejscach w rozmowie.

290

Komisja kwestionuje te argumenty.

291

Skarżąca przedstawia jedynie jeden konkretny przykład na poparcie argumentu, że zastosowanie haseł wyszukiwania w odniesieniu do danych wszystkich wskazanych osób nie jest ani konieczne, ani nie stanowi najmniej dotkliwego środka, jaki mógłby zostać przyjęty przez Komisję. Podnosi ona, że ponieważ żadne hasło wyszukiwania nie ma związku z poprzednikiem osoby, o której mowa w pkt II ust. 4 lit. b) załącznika do zaskarżonej decyzji, ani z piastowanym przez tę osobę stanowiskiem w Lagardère, zastosowanie tego hasła w odniesieniu do jej danych nieuchronnie generuje dokumenty niemające żadnego związku z dochodzeniem.

292

Jednakże skarżąca nie kwestionuje okoliczności, że hasła wyszukiwania pozostają w związku z osobą wymienioną w pkt II ust. 4 lit. b) załącznika do zaskarżonej decyzji.

293

Ponadto, chociaż skarżąca kwestionuje konieczność – w znaczeniu korelacji między żądaniem informacji a podejrzewanym naruszeniem – pewnych haseł wyszukiwania, ogranicza się w skardze do stwierdzenia, że zastosowanie tych haseł prowadzi do zidentyfikowania licznych dokumentów niezwiązanych z dochodzeniem. Skarżąca nie wykazała, że istnieją bardziej odpowiednie hasła wyszukiwania dla osiągnięcia uzasadnionych celów realizowanych przez zaskarżoną decyzję. W tych okolicznościach skarżąca nie wykazała, że te hasła wyszukiwania nie są konieczne.

294

Co się tyczy argumentu, zgodnie z którym Komisja nie przedstawiła żadnego dowodu pozwalającego podejrzewać udział Vivendi w zatrudnieniu w Lagardère w kwietniu 2020 r. osoby, o której mowa w pkt II ust. 4 lit. n) załącznika do zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy Vivendi posiadała jedynie 1 % udziału w kapitale skarżącej, należy zauważyć, że z odpowiedzi na skargę wynika, iż Komisja posiada poszlaki, zgodnie z którymi przeniesienie tej osoby było związane z planowaną koncentracją. Wynika z tego, że skarżąca nie wykazała, iż te hasła wyszukiwania nie były konieczne.

295

Argumenty skarżącej, zgodnie z którymi istnieją środki równie odpowiednie, ale mniej dotkliwe dla osiągnięcia uzasadnionych celów dochodzenia, są nieprecyzyjne i niewystarczająco poparte dowodami.

296

W pierwszej kolejności, chociaż skarżąca twierdzi, że Komisja mogła wybrać mniej dotkliwy środek, nie naruszając przy tym celów swojego dochodzenia, wskazuje ona na jedynie jedną kombinację haseł wyszukiwania, która jej zdaniem mogłaby zastąpić hasła wyszukiwania nakazane w zaskarżonej decyzji. Chodzi o dodanie „CNews” – nazwy francuskiego kanału informacyjnego – do haseł wyszukiwania „[część nazwiska] OR [część nazwiska] * OR NS”. Jednakże skarżąca nie wyjaśniła powodów, dla których dodanie wyrazu „CNews” miałoby stanowić równie odpowiedni, lecz mniej dotkliwy środek do realizacji celu dochodzenia Komisji.

297

W drugiej kolejności, co się tyczy twierdzenia, zgodnie z którym Komisja mogła zindywidualizować wykaz haseł wyszukiwania, jak uczyniła to w żądaniu udzielenia informacji z dnia 5 grudnia 2022 r., należy zauważyć, że, po pierwsze, w odróżnieniu od zaskarżonej decyzji, wspomniane żądanie miało miejsce w ramach zatwierdzenia planowanej koncentracji. Po drugie, skarżąca nie przedstawiła dalszych wyjaśnień dotyczących haseł wyszukiwania, które byłyby odpowiednie.

298

W trzeciej kolejności, co się tyczy zastosowania haseł wyszukiwania „[imię]” i „[nazwisko]” w połączeniu z hasłem „Vivendi”, okoliczność, że osoba wymieniona w pkt II ust. 4 lit. b) załącznika do zaskarżonej decyzji zasiada w zarządzie wraz z przedstawicielem Vivendi, nie może stanowić dowodu na to, że istnieje inny, równie odpowiedni środek do realizacji celów dochodzenia. To samo dotyczy twierdzenia, że zastosowanie kombinacji haseł wyszukiwania dotyczących przybycia, zatrudnienia lub powołania niektórych wskazanych osób w ich własnych dokumentach prowadzi do zidentyfikowania wszystkich dokumentów tych osób, w których rozpatruje się przybycie, zatrudnienie lub powołanie dowolnej osoby na dowolne stanowisko.

299

W czwartej kolejności należy oddalić twierdzenie, zgodnie z którym nieproporcjonalne jest wymaganie od skarżącej, aby dostarczyła cały łańcuch korespondencji, gdy tylko jedna wiadomość pochodząca z tej rozmowy odpowiada hasłom wyszukiwania, ponieważ kontekst danej informacji może ułatwić Komisji jej zrozumienie oraz wyjaśnić jej znaczenie dla dochodzenia.

300

W piątej kolejności skarżąca twierdzi, że zastosowanie niektórych haseł wyszukiwania w odniesieniu do całego rozpatrywanego okresu jest nieproporcjonalne. Twierdzenie to należy oddalić w zakresie, w jakim z zaskarżonej decyzji wynika w szczególności, że Komisja prowadzi dochodzenie w sprawie wyboru wszystkich okładek Paris Match i JDD-Magazine, a nie tylko tych dotyczących niektórych dat.

301

Jeśli chodzi o odejście i przybycie osób wskazanych w pkt III ust. 6 lit. d) załącznika do zaskarżonej decyzji oraz o konkretne wydarzenia, takie jak projekt dotyczący oferty przejęcia wydawcy amerykańskiego Simon & Schuster i spór w sprawie Margot, o ile nie jest wykluczone, że zastosowanie haseł wyszukiwania mogło było być ograniczone do określonego okresu, krótszego niż rozpatrywany okres, o tyle skarżąca nie wyjaśniła przed Sądem, jaki byłby zakres tego alternatywnego okresu i wpływ zalecanego podejścia na ilość żądanych dokumentów, a tym samym na jej nakład pracy.

302

W konsekwencji należy oddalić trzeci zarzut szczegółowy.

303

W czwartym zarzucie szczegółowym skarżąca podnosi, że żądanie dostarczenia całości wymiany informacji, która miała miejsce w rozpatrywanym okresie między osobami wymienionymi w pkt II ust. 4 lit. a) i c) załącznika do zaskarżonej decyzji, jest nieproporcjonalne, ponieważ znaczna większość ich wymiany informacji nie ma związku z przedmiotem dochodzenia.

304

Zdaniem skarżącej Komisja mogła wybrać mniej dotkliwy środek, ograniczając to żądanie za pomocą haseł wyszukiwania, co doprowadziłoby do identyfikacji 765 dokumentów zamiast 4939.

305

Komisja nie zgadza się z argumentacją skarżącej.

306

Z akt sprawy wynika, że osobą wymienioną w pkt II ust. 4 lit. a) załącznika do zaskarżonej decyzji jest prezes spółki zależnej Lagardère, która to spółka należy do sektora serwisu informacyjnego grupy Lagardère, oraz że osobą wymienioną w pkt II ust. 4 lit. c) załącznika do tej decyzji jest dyrektor generalna innej spółki zależnej Lagardère, która to spółka należy do sektora radiowego. Ponadto z motywu 7 zaskarżonej decyzji wynika (zob. pkt 9 powyżej), że dochodzenie Komisji dotyczy w szczególności programów podmiotów audiowizualnych, ustalanie ramówek radiowych, powołań i odwołań dziennikarzy w publikacjach oraz wyborów redakcyjnych czasopism. Obie wskazane osoby są członkami komitetu wykonawczego grupy Lagardère.

307

Należy stwierdzić – podobnie jak uczyniła to Komisja – że osoby wymienione w pkt II ust. 4 lit. a) i c) załącznika do zaskarżonej decyzji zajmują wysokie stanowiska w działalności kluczowej dla dochodzenia Komisji, w związku z czym żądane dokumenty mają charakter konieczny i odpowiedni w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 271 powyżej.

308

Stwierdzenia tego nie podważają twierdzenia skarżącej, zgodnie z którymi jest ona zobowiązana do zidentyfikowania, spośród 4939 dokumentów, informacji wymienianych między adwokatem a klientem i wrażliwych danych osobowych. W tym względzie należy przypomnieć, że okoliczność, iż skarżąca jest zobowiązana do dostarczenia dużej liczby dokumentów, nie pozwala na podważenie koniecznego charakteru tych dokumentów dla dochodzenia Komisji. Nawet przy założeniu, że nakład pracy wynikający z tego aspektu zaskarżonej decyzji jest znaczny, skarżąca nie wykazała, że decyzja ta jest nieproporcjonalna w stosunku do potrzeb dochodzenia ani że istnieje mniej dotkliwa metoda realizacji jego celów. Ponadto zaskarżona decyzja przewiduje gwarancje proceduralne w celu ochrony informacji wymienianych między adwokatem a klientem i wrażliwych danych osobowych.

309

Z powyższego wynika, że czwarty zarzut szczegółowy należy oddalić.

310

W piątym zarzucie szczegółowym skarżąca podnosi, że rozpatrywany okres jest nieproporcjonalny, ponieważ rozpoczyna się w dniu 1 stycznia 2020 r., a nie w dniu 30 czerwca 2021 r. Po pierwsze, plan koncentracji został ogłoszony dopiero we wrześniu 2021 r., czyli rok i dziewięć miesięcy po rozpoczęciu okresu przyjętego przez Komisję, którym był dzień 1 stycznia 2020 r. Po drugie, tematy będące przedmiotem zainteresowania Komisji odnoszą się do wydarzeń, które miały miejsce najwcześniej latem 2021 r.

311

Komisja nie zgadza się z argumentacją skarżącej.

312

Należy przypomnieć, że rozporządzenie nr 139/2004 nakłada na Komisję obowiązek czuwania nad tym, by żadna koncentracja o wymiarze wspólnotowym nie została wprowadzona w życie z naruszeniem art. 7 rozporządzenia nr 139/2004 przed jej zgłoszeniem i zatwierdzeniem.

313

Z pkt 84 powyżej wynika, że celem dochodzenia Komisji jest zebranie informacji, aby dokonać w szczególności oceny, czy Vivendi wywierała decydujący wpływ na Lagardère, który mógł stanowić naruszenie obowiązku zgłoszenia lub naruszenie obowiązku zawieszenia.

314

W świetle okoliczności, że pierwsze nabycie przez Vivendi udziałów w kapitale Lagardère miało miejsce w marcu 2020 r., Komisja mogła racjonalnie przypuszczać w dniu wydania zaskarżonej decyzji, że informacje dotyczące okresu rozpoczynającego się od dnia 1 stycznia 2020 r. mogłyby jej pomóc w ustaleniu istnienia tego naruszenia, w szczególności ze względu na to, że informacje te ułatwiłyby prawidłowe zrozumienie wszystkich zdarzeń i kontekstu, w jakim miały one miejsce. Ponadto z akt sprawy wynika, że Komisja prowadzi dochodzenie w sprawie powołania w marcu 2020 r. do organów zarządzających Lagardère osób bliskich osobie wymienionej w pkt III ust. 7 lit. b) załącznika do zaskarżonej decyzji oraz w sprawie przeniesienia w kwietniu 2020 r. osoby wymienionej w pkt II ust. 4 lit. n) załącznika do zaskarżonej decyzji z przedsiębiorstwa z grupy Vivendi do grupy Lagardère.

315

Wynika z tego, że skarżąca nie wykazała, iż zaskarżona decyzja jest nieproporcjonalna w zakresie, w jakim rozpatrywany okres rozpoczyna się w dniu 1 stycznia 2020 r.

316

W konsekwencji piąty zarzut szczegółowy należy oddalić.

317

Skarżąca podnosi, że wyznaczony termin na udzielenie odpowiedzi, początkowo ustalony na dzień 27 października 2023 r., a następnie przedłużony do dnia 1 grudnia 2023 r., jest nieproporcjonalny, ponieważ jest zbyt krótki, aby umożliwić jej ustosunkowanie się do wszystkich żądań Komisji, i nie jest uzasadniony potrzebami dochodzenia.

318

Należy stwierdzić, podobnie jak uczyniła to Komisja, że w dniu 20 października 2023 r. skarżąca wniosła o przedłużenie terminu o dziesięć tygodni, co wydłużyło całkowity termin do ponad trzech miesięcy. Ponadto termin pierwotnie wyznaczony na dzień 27 października 2023 r. został przedłużony najpierw do dnia 1 grudnia 2023 r., a następnie do dnia 7 lutego 2024 r. Skarżąca dysponowała zatem terminem dłuższym niż ten, który uznała za niezbędny do udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na zaskarżoną decyzję, czego zresztą nie kwestionuje.

319

Należy zatem oddalić szósty zarzut szczegółowy bez konieczności orzekania w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego w tym względzie przez Komisję.

320

Ponadto, jeśli chodzi o podnoszone w ramach niniejszego zarzutu naruszenie ogólnej zasady prawa Unii przewidującej ochronę przed ingerencją władzy publicznej w sferę prywatnej działalności osoby fizycznej lub prawnej, należy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawia na poparcie swojego zarzutu żadnego odrębnego argumentu, który byłby odrębny od argumentów podniesionych na poparcie naruszenia zasady proporcjonalności. Należy zatem oddalić ten zarzut szczegółowy.

321

W konsekwencji należy oddalić część drugą zarzutu szóstego, a tym samym zarzut szósty w całości.

322

Ponieważ wszystkie zarzuty podniesione przez skarżącą zostały oddalone, skargę należy oddalić w całości.

323

Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Komisji – obciążyć ją jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję, w tym kosztami związanymi z postępowaniami w przedmiocie środków tymczasowych zarejestrowanymi pod numerami T‑1119/23 R, C‑89/24 P(R)-R, C‑89/24 P(R), T‑1119/23 R-RENV oraz T‑1119/23 RIII.

Z powyższych względów

SĄD (dziewiąta izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów)

orzeka, co następuje: